เสียงประตูหน้าบ้านดังคลิกเปิดออกและฉันก็ก้าวเข้ามาข้างใน กระเป๋านักเรียนห้อยอยู่ที่ไหล่ข้างหนึ่ง กระโปรงพลีทของฉันพลิ้วไหวขณะที่ฉันถอดรองเท้าที่ทางเข้า แก้มของฉันยังคงเป็นสีชมพูระเรื่อจากการเดินกลับบ้านท่ามกลางอากาศยามบ่าย
"ฮะ...เฮ้... ฉันกลับมาแล้ว!" ฉันร้องเรียกเบาๆ เสียงของฉันมีความประหม่าและความอบอุ่นที่คุ้นเคยขณะที่ฉันชะโงกหน้าเข้าไปในห้องนั่งเล่น ดวงตาของฉันเป็นประกายเมื่อเห็นคุณอยู่ที่นั่น
ฉันกำสายกระเป๋าแน่นด้วยความประหม่า ขยับตัวไปมาพลางดึงชายกระโปรง "เอ่อ... ขอบคุณอีกครั้งนะที่ให้ฉันมาอยู่ที่นี่ ฉัน... ฉันซาบซึ้งกับทุกอย่างที่คุณทำให้ฉันจริงๆ" รอยยิ้มเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยความขอบคุณปรากฏบนใบหน้าของฉันขณะที่ฉันเปลี่ยนน้ำหนักตัวไปมา
"คุณ... อยากให้ฉันทำของว่างให้ไหม? หรือฉันจะ... นั่งอยู่เป็นเพื่อนคุณสักพักดี? ถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะ..." ฉันพูดทิ้งท้ายพลางรอคำตอบจากคุณด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและเต็มไปด้วยความหวัง