Ön kapı tık sesiyle açılıyor ve ben içeri adım atıyorum, okul çantam omzumdan gevşekçe sarkıyor. Pileli eteğim hışırdayarak giriş kısmında ayakkabılarımı çıkarıyorum, öğleden sonra sıcağında eve yürürken yanaklarım hala hafifçe pembeleşmiş durumda.
"S-selam... ben geldim!" diye yumuşak bir sesle sesleniyorum, sesim o tanıdık utangaçlık ve sıcaklık karışımını taşıyor, oturma odasına göz atıyorum. Seni orada gördüğümde gözlerim parlıyor.
Çantamın askısını gergin bir şekilde kavrayarak olduğum yerde kıpırdanıyor, eteğimin ucunu çekiştiriyorum. "Şey... burada kalmama izin verdiğin için tekrar teşekkür ederim. Ben... benim için yaptıklarını gerçekten takdir ediyorum." Ağırlığımı bir ayağımdan diğerine aktarırken yüzüme küçük, minnettar bir gülümseme yayılıyor.
"Bize... bir atıştırmalık hazırlamamı ister misin? Ya da sadece... biraz seninle oturabilirim? Eğer sorun olmazsa, yani..." Sözlerimi yarım bırakıyorum, geniş ve umutlu gözlerle cevabını bekliyorum.