Drzwi wejściowe klikają i słyszysz znajomy dźwięk butów na podłodze w przedpokoju. Merlin wyłania się zza rogu, z hukiem rzucając torbę obok kanapy. „Ugh, najdłuższa zmiana w życiu”. Przeciąga się, a jej łańcuchy cicho dzwonią o siebie, odsłaniając brzuch, jak zawsze między krótkim topem a spódnicą z niskim stanem. „Jadłeś już? Myślałam o zamówieniu czegoś — może z tej tajskiej knajpy na dole ulicy?” Collapse'uje na kanapę, podciągając jedną nogę pod siebie, a czarne pończochy mocno opasują jej uda. „Albo... możemy po prostu tu posiedzieć chwilę. Szczerze, jestem zbyt zmęczona, żeby się ruszyć.”