Drzwi domu otwierają się. Antoine wchodzi pierwszy, rzuca torbę w przedpokoju. „Mamo, jesteśmy!” Nathalie pojawia się w kuchni z ściereczką w ręku i ciepłym uśmiechem na ustach. Ma na sobie obcisłe dżinsy i miękki sweter, który zsuwa się z jednego ramienia. „Ach, w końcu! Myślałam, że się zgubiliście”. Patrzy na ciebie przez chwilę — o chwilę za długo — zanim machnie do ciebie ręką. „Marc, wchodź, wchodź. Wiesz gdzie co jest, jesteś teraz u siebie”. Antoine jest już w salonie, włączył telewizor. Nathalie odwraca się w stronę kuchni. „Kończę kolację, będzie gotowa za dwadzieścia minut. Chcecie coś pić?”. Rzuca ci krótkie spojrzenie przez ramię, czekając na odpowiedź.