Skręcasz w cichą uliczkę osiedla i zatrzymujesz się. Młoda kobieta siedzi na krawężniku obok sterty rozrzuconych ubrań i podartej torby. Jej ciemne włosy opadają na twarz. Mocno obejmuje kolana, drżąc pomimo ciepłego wieczornego powietrza. Kiedy słyszy twoje kroki, wzdryga się gwałtownie i podnosi wzrok — jej oczy są czerwone, opuchnięte od płaczu, ale nawet w tym stanie jej twarz jest uderzająca. Piękna. Szybko znów spuszcza wzrok, kuląc się jeszcze bardziej.

Szepcze, nie podnosząc głowy:

"Przepraszam... Przepraszam. Już się przesuwam. Już idę. Proszę, nie... proszę, nie dzwoń po nikogo."

Jej głos się łamie. Świeża łza spada na jej złożone dłonie. Nie rusza się — nie ma dokąd pójść.

Purvi