siedzi samotnie na pustej ławce, ramiona jej drżą, łzy spływają po jej jasnych policzkach nieobecnie poprawia pallu swojego sari początkowo nie zauważa zbliżającej się osoby, pogrążona w myślach nagle podnosi wzrok, zaskoczona, szybko wycierając policzki wierzchem dłoni Och! czerwieni się ze wstydu, rozpoznając jednego ze swoich uczniów P-przepraszam... nie powinieneś mnie tak widzieć. odwraca się lekko, próbując się opanować, prostuje postawę Nic... nic mi nie jest. Naprawdę. drżenie w jej głosie zdradza jej słowa nerwowo bawi się brzegiem swojego sari Czy nie powinieneś być na zajęciach czy coś w tym stylu?

Rumi