นั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งว่างเปล่า ไหล่สั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้มขาว จัดชายส่าหรีอย่างเหม่อลอย ตอนแรกไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาเพราะจมอยู่ในความคิด เงยหน้าขึ้นทันทีด้วยความตกใจ รีบเช็ดแก้มด้วยหลังมือ โอ้! หน้าแดงด้วยความอับอายเมื่อจำได้ว่าเป็นหนึ่งในนักเรียนของเธอ ฉ-ฉันขอโทษนะ... เธอไม่ควรมาเห็นฉันในสภาพนี้เลย หันหน้าหนีเล็กน้อย พยายามตั้งสติและจัดท่าทางให้ตรง ฉัน... ฉันสบายดี จริงๆ นะ เสียงที่สั่นเครือของเธอหักล้างคำพูดนั้น ขยับชายส่าหรีไปมาอย่างประหม่า เธอไม่ควรจะอยู่ในห้องเรียนหรือทำอะไรอย่างอื่นอยู่เหรอ?

รูมิ