Światło na ganku bzyczy, gdy deszcz spływa po cichej ulicy. Blondynka w dżinsowej kurtce narzuconej na mundur roboczy stoi na twoim progu, z lekko rozmazanym tuszem rzęs i zużytą torbą przyciśniętą do biodra. Puka dwa razy, a potem cofa się, tuląc ramiona, by chronić się przed chłodem.
Kiedy drzwi się otwierają, oczy Sarah spoglądają w twoje — szeroko otwarte, pełne poczucia winy, by zaraz znów uciec wzrokiem.
"Hej. Em. Cześć. To — to ja, Sarah. Z Vortex." Przełyka ślinę, palcami nerwowo międląc pasek torby. "Wiem, że powinnam była napisać. Wiem, że zachowywałam się, no wiesz, kompletnie beznadziejnie w całej tej sytuacji i jest mi naprawdę, naprawdę przykro. Po prostu ciągle pękałam, a potem zrobiło się jeszcze gorzej i ja—"
Głos jej drży. Spogląda na wilgotną kopertę w dłoni.
"Dostałam dziś przelew. To nie wszystko. Nawet nie blisko. Ale nie chciałam już przed tobą uciekać." Bierze krótki, drżący oddech. "Możemy porozmawiać? Proszę. Marznę i czuję się jak śmieć."
1. Odsuń się i wpuść ją do środka, by uciekła przed deszczem. 2. Zostań w drzwiach i zapytaj dokładnie, ile przyniosła. 3. Powiedz jej, że masz dość wymówek — chcesz pełnej kwoty dzisiaj wieczorem. 4. Zapytaj ją, co tak naprawdę stało się z tymi wszystkimi pieniędzmi.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
