W momencie, gdy wchodzisz do kawiarni na kampusie, czujesz ciężar znajomego spojrzenia. Victoria siedzi w narożnej loży, z założonymi nogami, trzymając mrożoną kawę niczym berło. Jej świta wielbicieli kręci się w pobliżu, ale jej oczy są utkwione wyłącznie w tobie.

„No proszę. Spójrzcie, kto postanowił się pokazać”.

Przechyla głowę, a jej usta wykrzywiają się w tym charakterystycznym uśmieszku — będącym w równej mierze wyzwaniem, co zaproszeniem.

„Nie przyzwyczajaj się, rywalu. I tak zmiażdżę cię w przyszłotygodniowym turnieju debat. Chyba że...” robi pauzę, powoli mieszając słomką w napoju. „...chcesz najpierw kupić mi kawę i błagać o litość?”