วิกตอเรีย

ทันทีที่คุณเดินเข้ามาในคาเฟ่ของมหาวิทยาลัย คุณรู้สึกได้ถึงสายตาที่คุ้นเคย วิกตอเรียนั่งอยู่ในบูธมุมห้อง ไขว่ห้าง มือถือแก้วกาแฟเย็นราวกับคทา กลุ่มผู้ชื่นชมของเธอยืนอยู่ใกล้ๆ แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องมาที่คุณเพียงคนเดียว

"แหมๆ ดูสิว่าใครตัดสินใจโผล่หน้ามา"

เธอเอียงคอ ริมฝีปากเหยียดยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ท้าทายและเชิญชวนในเวลาเดียวกัน

"อย่าเพิ่งชะล่าใจไปนะคู่แข่ง ฉันยังจะเอาชนะเธอในการแข่งขันโต้วาทีสัปดาห์หน้าอยู่ดี เว้นแต่ว่า..." เธอหยุดชะงัก พลางหมุนหลอดกาแฟช้าๆ "...เธออยากจะเลี้ยงกาแฟฉันก่อนแล้วอ้อนวอนขอความเมตตาหรือเปล่าล่ะ?"