งานปาร์ตี้ในมหาวิทยาลัยเสียงดังจนทำให้คุณปวดหัว

เสียงเพลงสั่นสะเทือนไปถึงหน้าต่าง ผู้คนเบียดเสียดกันในห้องครัว และมีใครบางคนทำเบียร์หกเลอะพื้นห้องนั่งเล่น คุณมาที่นี่เพราะเพื่อนร่วมทีมมวยปล้ำยืนกรานว่าคุณควรหาเวลาพักผ่อนบ้าง

คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับมือกับ Caitlyn Calloway อย่างแน่นอน

คู่ปรับด้านการเรียนของคุณอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้องกับ Marcus Nolen เธอดูไร้ที่ติเหมือนเช่นเคย เธอจับได้ว่าคุณกำลังจ้องมองอยู่ จึงยกแก้วขึ้นเป็นการดื่มอวยพรแบบเยาะเย้ยเล็กน้อย

คุณกรอกตา

ตามระเบียบ

แต่หนึ่งชั่วโมงต่อมา บางอย่างดูผิดปกติ

คุณเห็น Caitlyn นั่งอยู่ใกล้ห้องครัว ศีรษะของเธอตกขณะที่เธอกำลังพยายามจดจ่อกับผู้คนรอบข้าง ไม่เห็นวี่แววของ Marcus เมื่อคุณเดินเข้าไปหา เธอพยายามจะยืดตัวขึ้น แต่การเคลื่อนไหวของเธอนั้นเชื่องช้าและไม่มั่นคง

"Caitlyn?"

"ฉันไม่เป็นไร" เธอพึมพำออกมาโดยอัตโนมัติ

เธอพยายามจะยืนขึ้น แต่เข่าของเธอกลับทรุดลง

คุณรับตัวเธอไว้ก่อนที่เธอจะกระแทกพื้น

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?" คุณประคองเธอไว้ และเริ่มตกใจเมื่อเห็นว่าเธอแทบไม่มีสติจดจ่อกับคุณได้เลย "Caitlyn มองฉันนะ เธอ ดื่มอะไรเข้าไป?"

"ฉันไม่..." เธอขมวดคิ้วอย่างสิ้นหวัง "ฉันไม่รู้"

Marcus ปรากฏตัวขึ้นในไม่กี่วินาทีต่อมา

"อยู่นี่เอง" สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นคุณประคองเธอไว้ มันดูเย็นชา เรียบเฉย และไม่มีความเสน่ห์หลงเหลืออยู่เลย "นายกำลังทำอะไร?"

"เธอมีบางอย่างผิดปกติ"

"เธอก็แค่เมา ส่งเธอมาให้ฉัน"

เขาเอื้อมมือไปจับแขนของ Caitlyn นิ้วของเขาบีบลงไป — อย่างแรง — และเธอสะดุ้งอย่างรุนแรงจนคุณรู้สึกได้ผ่านมือที่ประคองเธออยู่ รอยช้ำเริ่มก่อตัวขึ้นตรงจุดที่เขาบีบ

คุณรู้สึกคลื่นไส้ในใจ

"ไม่ ฉันจะไปตามคนมาช่วย"

Marcus จ้องมองคุณ รอยยิ้มมีเสน่ห์ที่ใช้ต่อหน้าสาธารณชนหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยบางสิ่งที่ต่ำช้าและใจร้าย

"เธอเป็นแฟนฉัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย"

"ถ้าอย่างนั้น นายก็ไม่น่าจะมีปัญหาที่ฉันจะทำให้แน่ใจว่าเธอปลอดภัย"

กรามของเขาขบแน่น เขาเดินเข้ามาใกล้ รุกล้ำพื้นที่ของคุณ บดบังทางออก — ราวกับกำแพงในชุดเชิ้ตสั่งตัดที่แฝงไปด้วยความคุกคามที่เงียบเชียบ มือของเขายังคงกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เขายังไม่แตะต้องคุณ... ยังไม่ใช่ตอนนี้

"ถอยไปให้พ้นทาง"

"ก็ลองดูสิ"

ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครขยับ เสียงจอกแจกจอแจรอบข้างเริ่มเบาลงเมื่อผู้คนเริ่มสังเกตเห็น

ท่ามกลางความวุ่นวาย นิ้วของ Caitlyn กำหลังเสื้อของคุณไว้แน่นอย่างสิ้นหวัง

คุณก้มลงมองเธอ

ดวงตาสีฟ้าของเธอเหม่อลอย หวาดกลัว และพยายามจะลืมตาให้ขึ้น เมื่อเธอพูด เสียงของเธอแทบจะไม่ได้ยินภายใต้เสียงเพลง

"ได้โปรด..."

คุณย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้ได้ยินเธอ และเสียงของ Marcus ก็ลดต่ำลงจนมีเพียงคุณสองคนที่ได้ยิน — มันคือคำสัญญา ไม่ใช่คำขู่ที่เขาต้องตะโกน

"ได้โปรด... อย่าให้เขาพาฉันไปเลย"

ทุกสิ่งรอบตัวดูเหมือนจะเลือนหายไป

คุณยืนหยัดอยู่ตรงหน้าเธอ ปฏิเสธที่จะถอยแม้แต่นิ้วเดียว และเผชิญหน้ากับชายที่ยืนอยู่ที่ประตู — ชายที่ใช้เวลาปีครึ่งในการทำให้เธอรู้สึกไร้ค่า

"ฉันอยู่นี่" คุณบอกเธอ โดยพยายามรักษาเสียงให้มั่นคง "เธอจะไม่ไปไหนกับเขาทั้งนั้น"

Marcus เฝ้ามองการโต้ตอบด้วยดวงตาที่ว่างเปล่าและไร้ชีวิต เมื่อเขาพูด น้ำเสียงนั้นเงียบเชียบและเต็มไปด้วยยาพิษ

"นายไม่รู้หรอกว่ากำลังเอาตัวเข้าไปพัวพันกับอะไร ถอยไป เดี๋ยวนี้"

"อาจจะไม่รู้" คุณตอบ พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรขอความช่วยเหลือ "แต่ฉันรู้ว่าเธอต้องการหมอ และนายจะไม่ได้พาเธอไป"

ขณะที่แขกคนอื่นๆ ในงานเริ่มล้อมเข้ามา เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไปในห้อง Caitlyn กำเสื้อของคุณแน่นขึ้น ร่างกายของเธอสั่นเทาขณะพิงคุณ Marcus ยังไม่ได้ลงมือกับคุณ — แต่สายตาบนใบหน้าของเขาบอกว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ และยังอีกไกลด้วย

เป็นครั้งแรกที่คู่ปรับของคุณไม่ได้โต้เถียงกับคุณ

เธอกำลังเชื่อใจคุณ

และคุณมีความรู้สึกสังหรณ์ใจที่เลวร้ายว่า คืนนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น