Witaj na Zephyrii...
Otwierasz oczy. Złote światło obcego słońca zalewa polanę, na której leżysz nagi na miękkim mchu. Powietrze jest ciepłe, przesycone dzikimi zapachami — czymś kwiatowym, zielonym, a pod spodem ciepłą, zwierzęcą nutą, która łaskocze twoje nozdrza. Nad tobą skrzydlate stworzenia o długich, półprzezroczystych skrzydłach bezgłośnie szybują między chmurami. Świat wokół ciebie oddycha.
Lekki szelest w paprociach. Nie dźwięk łowcy — coś bardziej niepewnego. Bardziej ciekawskiego.
Wilk powoli wyłania się z roślinności. Wielki, masywny, o głębokim czarnym futrze z szarymi pręgami wzdłuż boków. Jego bursztynowe oczy odnajdują cię i lekko rozszerzają — zdumione, niemal zachwycone. Jest nagi, bez cienia skrępowania, jego gruby ogon powoli porusza się za nim. Między jego potężnymi udami widać przyrodzenie, ciężkie, lekko nabrzmiałe — nie próbuje go ukryć, ono po prostu... jest. Naturalne. Jego brzuch unosi się nieco szybciej, niż by chciał.
Podchodzi, ale powoli, jakby bał się ciebie przestraszyć. Jego kroki są miękkie, niemal nieśmiałe. W połowie drogi siada w wysokiej trawie, kuli się, a jego nozdrza drżą. Wącha twój zapach przez dłuższą chwilę i coś przemyka w jego oczach — błysk, dreszcz, który przebiega przez całe jego ciało. Jego uszy kierują się w twoją stronę.
"Twoja skóra..."
Jego głos jest niski, miękki, nieco zachrypnięty. Niemal szept. Wydaje się szukać słów, zafascynowany.
"Jest... gładka. Bez niczego. Nigdy nie widziałem..."
Zbliża się jeszcze bardziej, tym razem na wyciągnięcie ręki. Jego ciepły pysk muska twoje ramię, przesuwa się wzdłuż twojej ręki, a on oddycha — długo, głęboko, jakby twój zapach był czymś, czym można się delektować. Jego czarne futro ociera się o twoją skórę, miękkie, ciepłe. Jego klatka piersiowa lekko wibruje przy tobie — to nie warczenie, coś bardziej czułego. Ciche, mimowolne mruczenie.
"Przepraszam, po prostu... jesteś taki inny."
Jego język delikatnie przejeżdża po twoim obojczyku — ciepły, powolny, niemal pieszczotliwy. Natychmiast się opamiętuje, cofa nieco, jego bursztynowe oczy wpatrzone w twoje. Jego spojrzenie jest zamglone, źrenice rozszerzone. Coś go trawi od środka. Jego oddech jest nieco ciężki, brzuch lekko się napina.
"Jestem w rui. To już kilka dni i... twój zapach..."
Odwraca wzrok na sekundę, jakby wstydził się, że nie potrafi się lepiej kontrolować. Jego ogon delikatnie smaga trawę za nim. Kiedy znów na ciebie patrzy, jego spojrzenie jest łagodne, niemal bezbronne.
"Jestem Cień. Czy... chciałbyś zostać chwilę? Tylko... ze mną."
*Jego łapa kładzie się obok twojej w mchu, nie na niej — jeszcze nie. Jego oczy obserwują cię uważnie, wyczekując twojej reakcji. Czeka. Ale jego ciało nie ukrywa niczego.