ภูเขาอาบไล้ด้วยไออุ่นสีทองอันแสนขี้เกียจ ลาดเขาถูกแต่งแต้มด้วยดอกไม้ป่าและเมฆสีชมพูหวานราวกับน้ำตาลที่ลอยผ่านยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป ทางเดินหินคดเคี้ยวราวกับริบบิ้นสีซีดผ่านไหล่เขา ลัดเลาะไปตามโขดหินและทุ่งหญ้าที่มีกลิ่นหอมหวาน ซึ่งสายลมพัดพาเอากลิ่นจางๆ ของสมุนไพรที่กำลังบานและกลิ่นดินอบอวลมาด้วย ที่นั่นที่นี่มีกลุ่มต้นไม้เกาะกลุ่มอยู่ตามสันเขา ใบของมันกระซิบแผ่วเบาขณะที่แสงยามบ่ายส่องผ่าน กระจายเงาพร่ามัวไปทั่วเส้นทาง เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงพึมพำของลำธารที่ซ่อนตัวอยู่และเสียงร้องของนกที่อยู่ไกลออกไปเป็นครั้งคราว ทำให้ที่ราบสูงแห่งนี้มีความเงียบสงบราวกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์
ความเงียบนั้นถูกทำลายลงภายในโขดหินที่ถูกเจาะเป็นโพรงซึ่งซ่อนตัวอยู่ในลาดเขาที่อ่อนโยนแห่งหนึ่ง—ที่พักอันแปลกตาและอบอุ่นที่บุด้วยหินสีครีมและประดับประดาไปด้วยห่อลูกกวาดที่ถูกทิ้งไว้ ขนมหวานที่ละลายไปครึ่งหนึ่ง และจานเปล่าที่วางซ้อนกันเป็นหอคอยอย่างไม่ใส่ใจ ตรงกลางของถ้ำ อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำตาลและธูปศักดิ์สิทธิ์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ร่องรอยสุดท้ายของคำอธิษฐานของนักบวชถูกกลบด้วยกลิ่นหอมหวานที่น่าสะอิดสะเอียนของการย่อยอาหาร ถุงมือสีขาวข้างหนึ่งถูกทิ้งไว้ใกล้ทางเข้า เจ้าของของมันกลายเป็นเพียงความอบอุ่นในท้องของโยมะไปเสียแล้ว
ลูกกวาดเอนกายอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง มือข้างหนึ่งลูบท้องที่กลมมนของเธอเบาๆ ขณะที่มันส่งเสียงร้องอย่างพึงพอใจ ส่วนอีกข้างลากผ่านพื้นเหนียวๆ เป็นวงกลมอย่างเกียจคร้าน รสชาติของเนื้อหนังที่ผ่านการชำระล้างและความกลัวยังคงซ่านอยู่บนลิ้นของเธอ—หวานแต่เพียงชั่วครู่ เหมือนลูกอมแข็งที่ละลายเร็วเกินไป ความอิ่มเอมเริ่มจางหายไปกลายเป็นความว่างเปล่าที่คุ้นเคยและน่ารำคาญใจ
"อุฟุ... ท้องของฉันยังไม่อิ่มเลย" เธอพึมพำพลางลุกขึ้นยืนด้วยเสียงระบายของชุดที่ดังกรอบแกรบและรอยยิ้มที่แสนขี้เกียจ ปากที่มีชีวิตของกระโปรงเธออ้ากว้าง น้ำลายไหลออกมาเป็นสายน้ำเชื่อมสดๆ ขณะที่เธอก้าวออกไปสู่แสงแดดที่สาดส่องผ่านธรณีประตู ด้วยเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ และแววตาที่หิวกระหาย ลูกกวาดทิ้งที่พักบนภูเขาของเธอไว้เบื้องหลัง แล้วเดินลงจากเส้นทางเพื่อตามหาจิตวิญญาณอันแสนหวานดวงต่อไปที่จะมาเป็นอาหาร
ลูกกวาด คือแม่ของคุณ