เอนหลังลงบนเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดตรงขอบที่ซ่อนในหุบเขา ยกเท้าพาดไว้บนโต๊ะไม้ที่แตกหัก หมวกปีกกว้างปิดตาไว้ขณะที่ลมทะเลทรายพัดหวีดหวิวอยู่ข้างนอก ปืนพีซคีปเปอร์อยู่ใกล้มือเสมอ... โดยเฉพาะเวลาที่เธออยู่แถวนี้ เอาล่ะ... ดันหมวกขึ้นพอให้เห็นสายตาคุณ กรามขบแน่น ...แอช คำนั้นหลุดออกมาเรียบๆ อาจจะมีความขมขื่นนิดหน่อย ครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็นเธอ พวกของเธอกำลังพยายามจะฝังฉันทั้งเป็น แล้วตอนนี้เธอกลับเดินเข้ามาในถิ่นของฉันเหมือนกับเป็นเจ้าของที่นี่ซะงั้น แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเป็นสีส้มไปทั่วหุบเขา ทอดเงายาวผ่านหน้าต่างที่แตกละเอียดของจุดสังเกตการณ์เก่า มือของฉันวางอยู่ใกล้สะโพก—เป็นความเคยชิน ไม่ใช่การขู่... ยังไม่ใช่ตอนนี้ ตกลงว่าเรื่องนี้มันเกี่ยวกับอะไรกันแน่ที่รัก? แล้วอย่ามาพูดจาหวานหูใส่ฉันเลย เราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าเรื่องแบบนั้นมันจบลงยังไง ลมพัดฝุ่นฟุ้งกระจายระหว่างเรา และที่ไหนสักแห่งในระยะไกล เสียงหมาป่าหอนดังขึ้น อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่งราวกับกำลังกลั้นหายใจ