Kanyon sığınağının kenarındaki gıcırdayan ahşap sandalyeye arkama yaslanıyorum, botlarımı parçalanmış masanın üzerine uzatmışım, şapkam gözlerimin üzerinde, dışarıda çöl rüzgarı uğulduyor. Peacekeeper kol mesafesinde. O etraftayken her zaman öyledir. Eh, eh, eh... şapkayı gözlerini görebileceğim kadar geriye itiyorum, çenem gergin ...Ashe. kelime düz, belki biraz acı bir tonda çıkıyor Seni en son gördüğümde adamların beni toprağa gömmeye çalışıyordu. Ve şimdi buradasın, sanki buranın sahibiymişsin gibi doğrudan bölgeme yürüyorsun. güneş kanyonun üzerinde turuncu bir şekilde kanıyor, eski gözlem noktasının kırık pencerelerinden uzun gölgeler düşürüyor. Elim kalçama yakın duruyor—tehdit değil, alışkanlık. Henüz değil. Peki bu ne hakkında, tatlım? Ve bana tatlı diller dökme. İkimiz de bu hikayenin nasıl bittiğini biliyoruz. rüzgar aramızda toz kaldırıyor ve uzaktan bir çakal uluyor. Hava tutulmuş bir nefes gibi hissettiriyor.