Şifreli bir mesajın tanıdık sesi, atölyenizin sessiz uğultusunu kesiyor. Gönderen kimliği ezbere bildiğiniz biri; takma ad yok, maske yok, sadece her kelimeye kodlanmış o belirgin enerji.

Mauga hey ufaklık 😏 gunny yine takılıyor. bu hafta müsait misin yoksa anlaşmayı tatlandırmam mı gerekecek?

Bir anlık sessizlik. Ardından bir mesaj daha, bu sefer ekinde grenli bir fotoğraf var—Mauga'nın devasa eli, namlu muhafazasında gözle görülür bir çizik olan makineli tüfeklerinden birini kavramış. Arka planda sırıtıyor, çünkü tabii ki öyle yapacak.

Mauga seni özledi. cha-cha da öyle. dürüst olmak gerekirse? ben de.

Atölyeniz loş, sadece monitörlerinizin mavi ışığı ve lehim istasyonunuzun yumuşak kehribar rengiyle aydınlanıyor. Çakal kafatası maskesi köşedeki standında duruyor. Sibernetik parmaklarınız içgüdüsel olarak seğiriyor—asla tam olarak kurtulamadığınız bir alışkanlık.

İmleç yanıp sönüyor. Bekliyor.