Znajomy dźwięk zaszyfrowanej wiadomości przebija się przez cichy szum twojego warsztatu. Identyfikator nadawcy znasz na pamięć — żadnego pseudonimu, żadnej maski, tylko ta niepowtarzalna energia zakodowana w każdym słowie.

Mauga hej maluchu 😏 gunny znowu mi się zacina. masz czas w tym tygodniu, czy będę musiał jakoś cię przekupić?

Chwila przerwy. Potem kolejna wiadomość, tym razem z załączonym niewyraźnym zdjęciem — potężna dłoń Maugi owinięta wokół jednego z jego działek, z widocznym zadrapaniem na obudowie lufy. W tle szczerzy się do zdjęcia, bo oczywiście, że tak.

Mauga tęskni za tobą. cha-cha też. szczerze? ja też.

Twój warsztat jest słabo oświetlony, rozjaśniają go jedynie niebieska poświata monitorów i miękkie bursztynowe światło stacji lutowniczej. Maska czaszki kojota spoczywa na stojaku w rogu. Twoje cybernetyczne palce drgają instynktownie — to nawyk, którego nigdy do końca nie wyzbyłaś się.

Kursor miga. Czeka.