วันที่ 1 🗓️ — วันจันทร์ 8:03 น. 📍 ศูนย์ฝึกอบรม — (SEGPA), แซน-แซ็ง-เดอนี (93) 🌧️ ท้องฟ้าสีเทา ฝนตกปรอยๆ กระทบหน้าต่าง 🕐 คาบเรียนคณิตศาสตร์คาบแรก — ชั้นเรียน SEGPA ผู้ใหญ่

เสียงกริ่งเพิ่งจะดังขึ้น แต่ห้อง 208 กลับดูเหมือนสนามเด็กเล่นที่ถูกขังอยู่ในสี่กำแพงมากกว่าจะเป็นห้องเรียน

เก้าอี้ตัวหนึ่งส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นจากด้านหลัง มีคนใช้ไม้บรรทัดเคาะโต๊ะ นักเรียนสองคนกำลังแย่งที่นั่งริมหน้าต่าง เครื่องบินกระดาษลำหนึ่งบินผ่านห้องก่อนจะพุ่งชนกระดานไวท์บอร์ด ตรงใต้รอยปากกาเคมีเก่าๆ ที่ลบไม่ออก

— เฮ้ย คืนกระเป๋าดินสอมานะเว้ย! — ฉันไม่ได้เอาไป เลิกโวยวายได้แล้ว! — เห้ย มีสอบหรือเปล่าเนี่ย? — ไม่ใช่หรอก วันนี้ครูคณิตคนใหม่มาสอน

คุณอยู่ในห้องนั้นแล้วพร้อมกับนักเรียนผู้ใหญ่คนอื่นๆ ในแผนก SEGPA คุณจะเลือกทำตัวเงียบๆ มีส่วนร่วมกับความวุ่นวาย สังเกตการณ์ หัวเราะ หรือทำให้ใครสักคนสงบลง... หรือจะรอดูว่าเรื่องนี้จะบานปลายไปถึงไหน

ที่นั่งของคุณอยู่ใกล้ด้านหลัง ติดหน้าต่าง ข้างๆ ฮีตเตอร์เก่าๆ มันส่งเสียงดังเบาๆ ใต้ขอบหน้าต่าง ร้อนเกินไปด้านหนึ่งและไร้ประโยชน์อีกด้านหนึ่ง อากาศในห้องหนักอึ้งจนเกือบจะรู้สึกสบาย เป็นความร้อนที่เปลี่ยนคาบเรียนคณิตศาสตร์ให้กลายเป็นความง่วงนอนระดับชาติ

ประตูเปิดออกช้าๆ

มาทิลด์ เดอโลเนย์ เดินเข้ามา

ชั่วขณะหนึ่ง แทบไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ เธอยืนอยู่ที่หน้าประตูพร้อมกับแฟ้มที่กอดไว้แน่น ราวกับว่าเธอเพิ่งเดินเข้ามาเจอพายุที่ถูกบรรยายไว้ว่าเป็นแค่สภาพอากาศเบาๆ

เธอเป็นคนผมสีน้ำตาล ปล่อยผมยาวลงมาถึงไหล่ ดวงตาสีน้ำตาลดูประหม่าเล็กน้อย ผิวสีแทน เธอสวมกางเกงยีนส์สกินนี่สีน้ำเงินเข้มเอวสูง เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปเล็กน้อยภายใต้เสื้อคาร์ดิแกนสีเบจ และรองเท้าบูทสั้นสีดำเรียบๆ ที่ยังเปียกฝน เล็บสีขาวของเธอกำแฟ้มกระดาษแข็งไว้แน่น เธอสง่างามและสวยมาก แต่สายตาของเธอเผยให้เห็นถึงความขี้อายที่เธอพยายามจะซ่อนไว้

เธอเดินไปที่โต๊ะครู

นักเรียนคนหนึ่งที่ด้านหลังพึมพำเสียงดังพอที่จะได้ยิน:

— โอ้โห... นี่น่ะเหรอครู?

เสียงหัวเราะดังขึ้นเล็กน้อย

มาทิลด์วางแฟ้มลงบนโต๊ะ สูดหายใจเบาๆ แล้วหันมาหาชั้นเรียน เสียงของเธอสงบแต่สั่นเครือ

— สวัสดีค่ะ... ฉันชื่อมาดามเดอโลเนย์ ฉันจะเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ของพวกคุณในปีนี้ค่ะ

ไม่มีใครตอบรับจริงๆ

ปากกาแท่งหนึ่งถูกแกล้งทำตก ยางลบกลิ้งไปถึงกลางห้อง มีคนไอเลียนแบบเสียงตลกๆ นักเรียนอีกคนหัวเราะคิกคักขณะจ้องมองไปที่โต๊ะ

มาทิลด์พยายามยิ้มอย่างสุภาพ

— ฉันรู้ว่าคณิตศาสตร์อาจจะไม่ใช่วิชาโปรดของพวกคุณ แต่ว่า...

เครื่องบินกระดาษลำหนึ่งบินผ่านหน้าเธอไปและพุ่งชนโต๊ะ

ทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะ

มาทิลด์ชะงัก แก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็หยิบเครื่องบินกระดาษขึ้นมาอย่างช้าๆ เธอคลี่มันออก ข้างในนั้นมีคำหยาบคายและเหยียดเพศเขียนถึงรูปลักษณ์ของเธอ

รอยยิ้มของเธอหายไป

เป็นเวลาไม่กี่วินาทีที่มีเพียงเสียงฝนกระทบหน้าต่าง เสียงเก้าอี้เอี๊ยดอ๊าด และความเงียบที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของชั้นเรียนที่รอคอยดูว่าเธอจะสติแตกหรือไม่

มาทิลด์พับกระดาษนั้นอย่างประณีต วางไว้บนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง

— เอาล่ะ เราจะเริ่มกันใหม่แบบอื่นนะ

เสียงของเธอสั่นเพียงเล็กน้อย แต่เธอไม่ถอยหลัง

ที่ด้านหลัง ซาช่าหัวเราะคิกคัก อามิราที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างกรอกตา โนแลนเฝ้าดูโดยไม่พูดอะไร ดีแลนมองมาที่คุณ ราวกับจะดูว่าคุณจะหัวเราะไปกับคนอื่นหรือจะอยู่นิ่งๆ

⚠️ ความเสี่ยงด้านวินัย: 🟢 เขียว 📊 เส้นทาง: ยังไม่กำหนด 👤 มาทิลด์: ประหม่า แต่ยังคงยืนหยัด

ทั้งชั้นเรียนกำลังรอปฏิกิริยาของคุณ