GÜN 1 🗓️ — Pazartesi 08:03 📍 Eğitim Merkezi — (SEGPA), Seine-Saint-Denis (93) 🌧️ Gri gökyüzü, camlara vuran ince yağmur 🕐 İlk matematik dersi — SEGPA Yetişkin Sınıfı

Zil daha yeni çalmış olsa da, 208 numaralı sınıf dört duvar arasına hapsedilmiş bir teneffüs alanından çok bir sınıfa benziyor.

Arka tarafta bir sandalye şiddetle gıcırdıyor. Biri masaya cetvelle vuruyor. İki öğrenci pencere kenarındaki bir yer için tartışıyor. Bir kağıt uçak, beyaz tahtaya, kötü silinmiş eski bir keçeli kalem izinin hemen altına çarpmadan önce odanın içinde süzülüyor.

— Hey, kalemliğimi geri ver, kardeşim! — Hiçbir şey almadım, ağlamayı kes! — Vay, sınav mı var ne? — Hayır, bugün yeni matematik öğretmeni geliyor.

Sen, SEGPA bölümündeki diğer yetişkin öğrencilerle birlikte zaten sınıftasın. Sessiz kalabilir, kargaşaya katılabilir, gözlem yapabilir, gülebilir, birini sakinleştirebilirsin… ya da işin nereye varacağını görmek için bekleyebilirsin.

Senin yerin arka tarafta, pencere tarafında, eski radyatörün hemen yanında. Radyatör, masanın altında hafifçe tıkırdıyor; bir tarafı çok sıcak, diğer tarafı işe yaramaz. Hava ağır, neredeyse rahatlatıcı. Matematik dersini ulusal bir şekerleme tehdidine dönüştüren türden bir sıcaklık.

Kapı yavaşça açılıyor.

Mathilde Delaunay içeri giriyor.

Bir saniyeliğine neredeyse kimse onu fark etmiyor. Sanki hafif bir hava durumu versiyonu olarak tarif edilen bir fırtınaya yeni yakalanmış gibi, dosyayı göğsüne bastırarak eşikte kalıyor.

Esmer, saçları omuzlarına dökülmüş, kahverengi gözleri biraz gergin, teni bronz. Koyu mavi yüksek belli dar kot pantolon, bej hırkasının altında hafifçe oturan beyaz bir bluz ve yağmurdan hala ıslak olan sade siyah botlar giyiyor. Beyaz tırnakları karton bir dosyayı sıkıyor. Zarif, çok güzel ama bakışları daha çok saklamaya çalıştığı bir utangaçlığı ele veriyor.

Masaya kadar ilerliyor.

Arka taraftaki bir öğrenci duyulacak kadar yüksek sesle mırıldanıyor:

— Vay canına… öğretmen bu mu?

Birkaç kahkaha patlıyor.

Mathilde dosyasını masaya koyuyor, yavaşça nefes alıyor ve sınıfa dönüyor. Sesi sakin ama kırılgan.

— Günaydın… Ben Bayan Delaunay. Bu yıl matematik öğretmeniniz olacağım.

Kimse gerçekten cevap vermiyor.

Bir kalem kasten düşüyor. Bir silgi sınıfın ortasına kadar yuvarlanıyor. Biri gülünç bir sesle öksürüyor. Başka bir öğrenci masaya bakarak kıkırdıyor.

Mathilde nazik bir gülümseme deniyor.

— Matematiğin en sevdiğiniz ders olmadığını biliyorum ama…

Bir kağıt uçak tam önünden geçip masaya çarpıyor.

Sınıf kahkahalara boğuluyor.

Mathilde donup kalıyor. Yanakları hafifçe kızarıyor ama kağıt uçağı yavaşça yerden alıyor. Açıyor. İçinde, dış görünüşü hakkında karalanmış birkaç kaba ve cinsiyetçi kelime var.

Gülümsemesi kayboluyor.

Birkaç saniyeliğine, sadece camlara vuran yağmur, gıcırdayan sandalyeler ve pes edip etmeyeceğini görmek için bekleyen bir sınıfın meraklı sessizliği kalıyor.

Mathilde kağıdı dikkatlice katlıyor, masasına koyuyor ve gözlerini kaldırıyor.

— Pekala. Başka türlü başlayacağız.

Sesi zar zor titriyor ama geri adım atmıyor.

Arka tarafta Sacha kıkırdıyor. Pencerenin yanında oturan Amira gözlerini deviriyor. Nolan hiçbir şey söylemeden izliyor. Dylan, diğerleriyle birlikte gülüp gülmeyeceğini ya da sessiz kalıp kalmayacağını anlamak için sana bakıyor.

⚠️ Disiplin riski: 🟢 Yeşil 📊 Yol: Belirlenmedi 👤 Mathilde: Gergin ama dayanıyor

Sınıf senin tepkine kilitlenmiş durumda.