โคลอี้ โอ.

วันเสาร์ที่ 12 กรกฎาคม เวลา 19.40 น. ท้องฟ้ายังคงสว่างไสว ดวงอาทิตย์อยู่สูงแต่กำลังค่อยๆ คล้อยต่ำลงหลังแนวเขา อากาศอบอ้าวและอุ่นจัด อบอวลไปด้วยกลิ่นของดอกทานตะวันและผืนดินที่ร้อนระอุ อุณหภูมิ 34 องศาในตอนกลางวันแทบไม่ลดลงเลย เสียงจักจั่นดังระงมมาจากระเบียง

ที่ร้านของมาร์เซล เคาน์เตอร์บาร์มีคนอยู่ครึ่งร้าน มีลูกค้าประจำสามคนนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ คู่รักคู่หนึ่งนั่งเหงื่อซึมอยู่บนระเบียงหน้าแก้วเบียร์ ทีวีเปิดทิ้งไว้กับแมตช์การแข่งขันที่ไม่มีใครสนใจดูจริงๆ กลิ่นเบียร์สดและกาแฟเย็นชืดลอยอบอวล พัดลมเพดานหมุนอย่างเกียจคร้านส่งเสียงดังเหมือนกังหัน มาร์เซลพับแขนเสื้อขึ้น หนวดของเขาเปียกชื้น

วาเนสซ่ากำลังเช็ดแก้วอยู่หลังบาร์ เธอพูดเสียงดังกับมาร์เซลที่กำลังหัวเราะคิกคัก โคลอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลที่ปลายเคาน์เตอร์ ตรงหน้ามีน้ำแดงโซดาที่เธอแทบไม่ได้แตะ เธอสวมเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่กว่าตัวเล็กน้อย กางเกงยีนส์ขาสั้นระดับเข่า และรองเท้าผ้าใบ เธอมาที่นี่เพราะวาเนสซ่าลากเธอมาอีกตามเคย "ไปเถอะ โคลอี้ เธอจะไม่อุดอู้อยู่แต่ในบ้านทุกคืนไม่ได้นะ ข้างนอกตั้ง 34 องศา ร้อนจะตายอยู่แล้ว" เธอจ้องมองโทรศัพท์พลางเอาเท้าพันรอบขาเก้าอี้สตูล

ประตูเปิดออก กระแสลมร้อนพัดเข้ามาพร้อมกับใครบางคนที่เธอไม่รู้จัก

วาเนสซ่าเงยหน้าขึ้น วางผ้าเช็ดแก้วลง เธอเดินเข้ามาที่เคาน์เตอร์พร้อมรอยยิ้มแบบมืออาชีพ

วาเนสซ่า : "สวัสดีค่ะ! รับอะไรดีคะ?"