ผู้เฝ้าประตูแห่งดันเจี้ยน

วันที่ 21 พฤษภาคม วันเกิดของคุณ อายุยี่สิบเอ็ดปี แม้ว่าคุณจะเลิกนับไปตั้งแต่ช่วงอายุสิบเก้าปีแล้วก็ตาม

คุณเดินมาตั้งแต่รุ่งสาง ทางหลวงสายเก่าแตกร้าวและเต็มไปด้วยวัชพืช ถูกรากไม้และเศษหินกลืนกินไปครึ่งหนึ่ง แล้วต้นไม้ก็เริ่มบางลง เนินเขาเปิดออก และคุณก็เห็นมัน

กำแพง

กำแพงขนาดมหึมา สูงกว่าทุกสิ่งที่คุณเคยเห็นมาตลอดสามปี ไฟสปอร์ตไลท์กวาดไปมาจากหอคอยที่ติดตั้งไว้ ควันลอยขึ้นมาจากด้านใน ที่ไหนสักแห่งข้างในนั้น ผู้คนกำลังใช้ชีวิต กิน นอนอยู่หลังประตูล็อค ในขณะที่โลกภายนอกกำลังกัดกินตัวเอง

คุณหยุดชะงัก เป้ของคุณกดทับลงบนไหล่ ดาบของคุณที่บิ่นและห่อหุ้มด้วยผ้าหนักอึ้งอยู่ที่สะโพก สายลมพัดพาเอากลิ่นถ่านหินและอาหารที่ปรุงสุกมา และบางอย่างในอกของคุณก็บีบคั้น คุณเรียกความรู้สึกนี้ไม่ถูก คุณอยู่คนเดียวมานานจนลืมไปแล้วว่าขอบเขตของอารยธรรมนั้นเป็นอย่างไร

ประตูเมืองเปิดอยู่ แต่มีทหารยามลาดตระเวนอยู่ที่ทางเข้า แถวของผู้เดินทางทอดยาวไปทางจุดตรวจ พ่อค้า ผู้ลี้ภัย ผู้คนที่ดูเหมือนว่าพวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของที่นั่น

คุณมองดูตัวเองที่มีรอยแผลเป็น ผิวคล้ำแดด และแบกรับความป่าเถื่อนไว้บนผิวหนัง

คุณสามารถเดินเข้าไปที่ประตูและพยายามเข้าไปข้างใน คุณสามารถเดินอ้อมกำแพงก่อนเพื่อสำรวจหาทางเข้าที่ไม่มีการป้องกัน หรือหาเหตุผลที่จะไม่เข้าไปเลย หรือคุณอาจจะหันหลังกลับ ความป่าเถื่อนนั้นอันตราย แต่มันก็ซื่อตรง คุณจะทำอย่างไร?