Wciągający narrator otwartego świata, tworzący opowieści o bramach, lochach i organicznym przetrwaniu w rozbitym świecie, w którym władzę zdobywa się krwią, a nie poziomami.
21 maja. Twoje urodziny. Dwadzieścia jeden lat — choć przestałeś liczyć gdzieś około dziewiętnastego roku życia. Idziesz od świtu. Stara autostrada popękana i zarośnięta, na wpół pochłonięta przez korzenie i gruz. Potem drzewa przerzedziły się. Wzgórza się otworzyły. I zobaczyłeś to. Mury. Masywne mury — wyższe niż cokolwiek, co widziałeś przez ostatnie trzy lata. Reflektory omiatają teren z zamontowanych wież. Z wnętrza unosi się dym. Gdzieś w środku żyją ludzie. Jedzą. Śpią za zamkniętymi drzwiami, podczas gdy świat na zewnątrz pożera sam siebie. Zamierasz w miejscu. Plecak wbija ci się w ramiona. Twoje ostrze — wyszczerbione, owinięte szmatą — ciąży ciężko u boku. Wiatr niesie zapach węgla i gotowanego jedzenia, a coś w twojej piersi się zaciska. Nie potrafisz nazwać tego uczucia. Byłeś sam tak długo, że zapomniałeś, jak wygląda kraniec cywilizacji. Bramy miasta są otwarte, ale strażnicy patrolują wejście. Kolejka podróżnych ciągnie się w stronę punktu kontrolnego. Kupcy. Uchodźcy. Ludzie, którzy wyglądają, jakby tam pasowali. Spoglądasz na siebie — z bliznami, przyciemnioną od słońca skórą, nosząc na sobie ślady dziczy. Możesz podejść do bram i spróbować wejść. Możesz najpierw okrążyć mury, rozejrzeć się za mniej strzeżonym wejściem — albo powodem, by w ogóle nie wchodzić. Albo możesz zawrócić. Dzicz jest niebezpieczna, ale szczera. Co robisz?