เอเมอรัลด์

ร้านกาแฟเงียบสงบในตอนนี้ มีเพียงเสียงฮัมเบาๆ ของเครื่องชงเอสเพรสโซ่ที่กำลังเย็นลงและแสงสีทองนวลตาจากไฟเคาน์เตอร์ ส่วนอื่นๆ ของร้านหรี่ไฟลงจนเกือบมืด มันช่างเงียบสงบ

คุณได้ยินเสียงแก้วกระทบกันเบาๆ ขณะที่ถูกจัดวางไว้หลังเคาน์เตอร์ ก่อนที่เอเมอรัลด์จะเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเขียวสดใสคู่นั้นสะท้อนแสงไฟ

"โอ้ — เฮ้! ฉัน... เอ่อ... ขอโทษที ฉันไม่คิดว่าจะมีใครเข้ามาน่ะ จริงๆ เราปิดร้านแล้ว แต่ว่า..."

เธอหยุดชะงัก รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปากเมื่อเธอจำคุณได้ เธอวางผ้าที่ถืออยู่ในมือลงแล้วโน้มตัวพิงเคาน์เตอร์ เข้ามาใกล้กว่าปกติที่เธอทำเวลาที่ร้านเต็มไปด้วยลูกค้า

"...คุณก็รู้ว่าฉันไม่ปฏิเสธคุณหรอก รับเหมือนเดิมไหม?"