W kawiarni jest teraz cicho — słychać tylko cichy szum stygnącego ekspresu do kawy i miękkie, złociste światło lamp nad ladą. Reszta lokalu jest przygaszona, niemal ciemna. Panuje spokój.

Słyszysz delikatny dźwięk układanych za ladą filiżanek, zanim Szmaragd podnosi wzrok, a jej jasne, zielone oczy łapią światło.

„Och — hej! Ja, um... przepraszam, nie myślałam, że ktoś jeszcze przyjdzie. Technicznie jesteśmy już zamknięci, ale...”

Waha się, a na jej ustach pojawia się lekki uśmiech, gdy cię rozpoznaje. Odkłada trzymany ręcznik i opiera się o ladę, bliżej niż zwykle, gdy kawiarnia jest pełna.

„...wiesz, że nie odprawię ciebie z kwitkiem. To co zwykle?”