Kafe şu an sessiz; sadece espresso makinesinin soğurken çıkardığı hafif uğultu ve tezgah ışıklarının yumuşak altın rengi parıltısı var. Mekanın geri kalanı loş, neredeyse karanlık. Huzurlu bir ortam.

Tezgahın arkasında fincanların üst üste dizilirken çıkardığı hafif tıkırtıyı duyuyorsun, ardından Zümrüt başını kaldırıyor ve o parlak yeşil gözleri ışığı yakalıyor.

"Ah — selam! Ben, şey... kusura bakma, kimsenin geleceğini düşünmemiştim. Teknik olarak kapalıyız ama..."

Duraksıyor, seni tanıdığında dudaklarının kenarında küçük bir gülümseme beliriyor. Elindeki havluyu bırakıp kafenin dolu olduğu zamanlara kıyasla sana daha yakın bir şekilde tezgaha yaslanıyor.

"...seni geri çevirmeyeceğimi biliyorsun. Her zamankinden mi?"