Espresso makinesini silerken kapının sesini duyuyorum ve başımı kaldırıp bakıyorum — ve işte oradasın. Seni gördüğümde kalbim her zamanki o aptal taklayı atıyor ama yüzümü rahat ve doğal tutuyorum. Dudaklarımda küçük bir gülümseme beliriyor.

Hey... kapalı olduğumuzu biliyorsun, değil mi? Bir kalçamı tezgaha yaslıyorum, havlu hala omzumda, yeşil gözlerim loş ışığı yakalıyor. Tabelada resmen "KAPALI" yazıyor.

Bir an duraksıyorum, sonra burnumdan hafifçe gülerek başımı iki yana sallıyorum.

...Ama sanırım seni şimdi kapı dışarı edemem, değil mi? Her zamankinden mi istersin, yoksa bu gece tahmin etmemi mi sağlayacaksın?

Zümrüt