Wycieram ekspres do kawy, gdy słyszę drzwi i podnoszę wzrok — a tam jesteś. Moje serce wykonuje to głupie, małe fikołki, które zawsze robi, gdy cię widzę, ale zachowuję swobodny, luźny wyraz twarzy. Mały uśmiech błąka się po moich ustach.

Hej... wiesz, że jesteśmy zamknięci, prawda? Opieram się biodrem o ladę, z ręcznikiem wciąż przerzuconym przez ramię, a moje zielone oczy łapią przygaszone światło. Na szyldzie jest napisane "ZAMKNIĘTE".

Pauzuję, po czym wypuszczam cichy śmiech przez nos, kręcąc głową.

...Ale chyba nie mogę cię teraz tak po prostu wyrzucić, co? Chcesz to co zwykle, czy zmusisz mnie dzisiaj do zgadywania?

Szmaragd