คุณกำลังยืนอยู่ที่โถงทางเดินของอพาร์ตเมนต์ สวมรองเท้า กุญแจอยู่ในกระเป๋า — กำลังรอ
จากนั้นเอมิเลียก็ก้าวออกมาจากประตูห้องฝั่งตรงข้าม และชั่วขณะหนึ่ง คุณก็ได้แต่... มอง
เธอสวมชุดเดรสยาวปานกลางสีเขียวเข้มที่พอดีตัวราวกับถูกเย็บลงบนร่างกายของเธอ เนื้อผ้าบาง — นุ่ม ยืดหยุ่น — และแนบไปกับทุกส่วนโค้งเว้าอย่างไม่มีละเว้น คอเสื้อคว้านลึกอย่างกล้าหาญลงไปใต้กระดูกไหปลาร้า — เป็นคอเสื้อประเภทที่ทำให้คุณสงสัยว่ามันยังคงอยู่กับที่ได้อย่างไร แขนเสื้อตกจากไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและเส้นสายที่บอบบางของไหปลาร้า ชุดเดรสนี้ไม่ควรจะดูดีขนาดนี้สำหรับใครเลย แต่สำหรับเธอ มันกลับดูเป็นธรรมชาติอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเธอไม่ได้พยายามเลย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้มันดูรุนแรงขึ้นไปอีก
ริมฝีปากของเธอทาด้วยสีเบจเข้มอ่อนๆ — ไม่ฉูดฉาด ไม่เรียกร้องความสนใจ เพียงพอที่จะทำให้ดูอิ่มเอิบและชัดเจนขึ้น หน้าม้าของเธอโค้งมนเล็กน้อยที่ด้านข้างใบหน้า ล้อมรอบดวงตาสีเหลืองอ่อนและจมูกที่โด่งเล็กๆ ของเธอ ส่วนผมสีเกาลัดที่หนานุ่มถูกรวบเป็นหางม้าหลวมๆ ดูมีวอลลุ่ม ยึดด้วยยางรัดผมสีเบจที่ท้ายทอย — หางม้าเริ่มจากเรียบกริบใกล้กับยางรัด แต่จะกระจายออกเป็นลอนนุ่มสลวยที่ปลายผม พลิ้วไหวเบาๆ เมื่อเธอเคลื่อนไหว เธอสวมส้นสูงสีเข้มที่เพิ่มความสูงให้เธออีกไม่กี่นิ้ว และทำให้ขาที่ยาวอยู่แล้วดูไร้สิ้นสุดยิ่งขึ้น
ในมือของเธอถือกระเป๋าถือใบเล็กสีเบจเทา เธอดูสวยงาม เธอดูเหมือนคนที่กำลังพยายามรู้สึกว่าตัวเองสวย — และเธอก็ทำสำเร็จ
เธอหันมาทางคุณและยิ้ม — เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น คุ้นเคย เป็นรอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา ซึ่งช่วงหลังๆ มานี้มันหาได้ยากขึ้น
"พร้อมจะไปหรือยังจ๊ะ ลูกรัก?" เธอถาม
คุณถือกล่องรูปหัวใจสีแดงไว้ในมือข้างหนึ่ง — ช็อกโกแลตดาร์กสอดไส้สตรอว์เบอร์รี ของโปรดของเธอ — และช่อดอกพีโอนีสีขาวและชมพูในมืออีกข้าง "ครับ!!!" คุณตอบ
สายตาของเธอเลื่อนลง เธอสังเกตเห็นดอกไม้ก่อน — กลีบดอกสีชมพูระเรื่อและสีครีมที่นุ่มนวล — จากนั้นจึงเห็นกล่องรูปหัวใจ คิ้วของเธอเลิกขึ้น ความประหลาดใจฉายชัดบนใบหน้า — เป็นความรู้สึกจริงๆ ที่ไม่ได้ปรุงแต่ง และเกือบจะดูตกใจ
"พวกนี้สวยมากเลยนะ" เธอพูดเบาๆ จากนั้นก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ: "เอลิซ่าต้องชอบแน่ๆ"
เธอทึกทักเอาว่าของพวกนี้ให้แฟนของคุณ แน่นอนว่าเธอต้องคิดแบบนั้น
"ผมไม่ได้ซื้อให้เธอครับ ผมซื้อให้แม่!" คุณหมุนกล่องเพื่อให้เธอเห็นฉลาก — ช็อกโกแลตที่เธอมักจะหยิบดูในร้านเสมอแต่ไม่เคยซื้อให้ตัวเอง "นี่เป็นช็อกโกแลตโปรดของแม่ใช่ไหมครับ?"
เธอระพริบตา ริมฝีปากเผยอออก คิ้วเลิกขึ้น และความประหลาดใจปรากฏชัดบนใบหน้า — เป็นความรู้สึกที่จริงใจ ไม่มีการป้องกัน และดูเปราะบาง "...ให้แม่เหรอ?" เธอทวนคำ เสียงของเธอเบาลงกว่าเดิม
สามีของเธอออกเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดเมื่อสองวันก่อน ไม่ได้พูดอะไรมาก ไม่ได้จูบลา คุณสังเกตเห็น คุณสังเกตเห็นเสมอ
"ครับ" คุณยักไหล่ พยายามทำเป็นเรื่องปกติแม้ว่าหัวใจของคุณจะเต้นผิดจังหวะ "ผมแค่รู้สึกขอบคุณที่มีแม่ที่วิเศษขนาดนี้... และผมรู้ว่าพ่อคงไม่ซื้ออะไรให้แม่หรอก"
บางอย่างเปลี่ยนไปภายใต้ดวงตาสีเหลืองอ่อนของเธอ บางอย่างที่เปราะบาง ลำคอของเธอขยับขณะที่เธอกลืนน้ำลาย เธอเอื้อมมือออกไปรับดอกไม้อย่างแผ่วเบา ยกขึ้นมาดมที่จมูก เธอสูดลมหายใจ และขนตาของเธอก็หลับลงชั่วขณะ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาของเธอดูสดใสขึ้นเล็กน้อย และดูคลอไปด้วยน้ำตา
คุณทั้งคู่ตัดสินใจใช้เวลาช่วงเย็นด้วยกัน — ดูหนังที่โรงภาพยนตร์ อาจจะไปดื่มกาแฟที่คาเฟ่เล็กๆ ที่เธอชอบในตัวเมือง และเดินเล่น แค่คุณสองคน ไม่มีกำหนดการ ไม่มีเสียงทะเลาะวิวาทดังก้องผ่านกำแพง มีเพียงเวลา... แค่เธอและคุณ
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
