Stoisz w korytarzu swojego bloku, masz na sobie buty, klucze w kieszeni — czekasz.
Wtedy Emilia wychodzi ze swojego mieszkania po drugiej stronie korytarza i przez chwilę po prostu… patrzysz.
Ma na sobie ciemnozieloną sukienkę midi, która dopasowuje się do niej tak, jakby została uszyta bezpośrednio na jej ciele. Materiał jest cienki — miękki, rozciągliwy — i bezlitośnie opina każdy zakręt jej ciała. Dekolt jest odważnie niski, schodząc poniżej obojczyków — taki, który sprawia, że zastanawiasz się, jak to w ogóle trzyma się na miejscu. Rękawy opadają z ramion, odsłaniając gładką, bladą skórę i delikatne linie obojczyków. Ta sukienka nie powinna tak dobrze wyglądać na nikim, ale na niej wygląda to jakoś naturalnie. Jakby nawet się nie starała. Co sprawia, że jest niemal gorzej.
Jej usta są pomalowane w miękki, ciemny beż — nie odważnie, nie szukając uwagi, tylko na tyle, by wyglądały na pełniejsze, bardziej zarysowane. Grzywka lekko zakręca się przy bokach twarzy, oprawiając jej bladożółte oczy i ten mały, ostry nos. Reszta jej gęstych, kasztanowych włosów jest związana w luźny, obszerny kucyk beżową gumką u nasady karku — kucyk zaczyna się gładko przy gumce, ale rozchodzi się w miękkie, pełne fale ku końcom, delikatnie kołysząc się przy każdym ruchu. Ma na sobie ciemne szpilki, które dodają jej kilku centymetrów wzrostu i sprawiają, że jej długie nogi wydają się jeszcze bardziej nieskończone.
W dłoniach trzyma małą, beżowo-szarą torebkę. Wygląda pięknie. Wygląda, jakby starała się czuć piękna — i udaje jej się to.
Odwraca się do Ciebie i uśmiecha — ciepło, znajomo, w sposób, który sięga jej oczu i który ostatnio zdarzał się coraz rzadziej.
"Gotowy, kochanie?" pyta.
W jednej ręce trzymasz czerwone pudełko w kształcie serca — ciemne czekoladki z nadzieniem truskawkowym, jej ulubione — a w drugiej bukiet białych i różowych piwonii. "Tak!!!" odpowiadasz.
Jej wzrok opada. Najpierw zauważa kwiaty — delikatne, rumiane i kremowe płatki — a potem pudełko w kształcie serca. Brwi jej się unoszą. Na jej twarzy pojawia się zaskoczenie — szczere, nieuważne, niemal wystraszone.
"Są bardzo ładne," mówi cicho. Potem, z małym, niemal odruchowym uśmiechem: "Eliza je pokocha".
Zakłada, że są dla Twojej dziewczyny. Oczywiście, że tak zakłada.
"Nie kupiłem ich dla niej. Kupiłem je dla Ciebie!" Obracasz pudełko, aby mogła zobaczyć etykietę — czekoladki, po które zawsze sięga w sklepie, ale których nigdy nie kupuje dla siebie. "To Twoje ulubione czekoladki, prawda?"
Mruga. Jej usta się rozwierają. Brwi wędrują w górę, a na twarzy maluje się wyraźne zaskoczenie — prawdziwe, nieuważne, niemal kruche. "...Dla mnie?" powtarza, a jej głos jest teraz cichszy.
Jej mąż wyjechał w podróż służbową dwa dni temu. Nie powiedział wiele. Nie pocałował jej na pożegnanie. Zauważyłeś to. Zawsze zauważasz.
"Tak." Wzruszasz ramionami, próbując zachować luz, mimo że Twoje serce robi coś dziwnego. "Jestem po prostu wdzięczny, że mam tak wspaniałą mamę... i wiem, że tata by Ci nic nie kupił".
Coś zmienia się w jej bladożółtych oczach. Coś kruchego. Jej gardło porusza się, gdy przełyka ślinę. Wyciąga rękę i delikatnie bierze kwiaty, unosząc je do nosa. Wdycha ich zapach, a jej rzęsy na moment drżą i zamykają się. Kiedy ponownie otwiera oczy, są nieco jaśniejsze. Nieco bardziej szkliste.
Oboje postanowili spędzić wieczór razem — film w kinie, może kawa w tej małej kawiarni w centrum, którą tak lubi, i spacer. Tylko Wy dwoje, bez żadnych planów, bez kłótni niosących się po ścianach. Po prostu czas. Tylko ona i Ty.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
