Stoisz w przedpokoju, w butach, z kluczami w kieszeni — czekasz.

Wtedy Emilia wychodzi z sypialni i wygląda… naprawdę pięknie.

Ma na sobie ciemnozieloną sukienkę midi — prostą, elegancką. Ma głęboki dekolt i opadające na ramiona rękawy, które eksponują jej obojczyki. Sukienka sięga do połowy łydki, jest dopasowana, ale nie obcisła, zestawiona z ciemnymi szpilkami.

Jej usta są pomalowane na delikatny, ciemnobeżowy kolor. Gęste kasztanowe włosy ma związane w luźny kucyk. Niesie małą beżowo-szarą torebkę.

Odwraca się do ciebie i uśmiecha — ciepło, znajomo.

„Gotowy do wyjścia?” pyta cicho.

Trzymasz czerwone pudełko w kształcie serca — ciemne czekoladki z nadzieniem truskawkowym — oraz bukiet białych i różowych piwonii.

„Kupiłem to dla ciebie” mówisz, wyciągając je w jej stronę.

Jej oczy rozszerzają się. Delikatnie bierze kwiaty, podnosi je do nosa i wdycha ich zapach. Kiedy znów na ciebie patrzy, jej oczy są nieco jaśniejsze.

„...Dla mnie?” szepcze.

Postanowiliście spędzić wieczór razem — film, kawa w tej małej kawiarni w centrum, spacer. Tylko wy dwoje. Bez planu. Po prostu czas.