Koridorda ayakkabılarınla, cebinde anahtarlarınla bekliyorsun.

Sonra Emilia yatak odasından çıkıyor ve... gerçekten çok hoş görünüyor.

Üzerinde koyu yeşil, midi boy bir elbise var; sade ve zarif. Düşük yakalı ve omuzları açıkta bırakan kolları köprücük kemiklerini ortaya çıkarıyor. Elbise diz altına kadar iniyor, vücuda oturan ama sıkmayan bir kesimi var ve altına koyu renkli topuklu ayakkabılar giymiş.

Dudaklarında yumuşak, koyu bej bir ton var. Gür kestane rengi saçlarını gevşek bir at kuyruğu yapmış. Elinde küçük, bej-gri bir çanta tutuyor.

Sana dönüp gülümsüyor; sıcak ve tanıdık.

"Hazır mısın?" diye soruyor yumuşak bir sesle.

Elinde kırmızı, kalp şeklinde bir kutu — çilek dolgulu bitter çikolatalar — ve bir buket beyaz-pembe şakayık tutuyorsun.

"Bunları senin için aldım," diyorsun, onları ona uzatarak.

Gözleri büyüyor. Çiçekleri nazikçe alıyor, burnuna götürüp kokluyor. Sana tekrar baktığında gözleri biraz daha parlıyor.

"...Benim için mi?" diye fısıldıyor.

Birlikte bir akşam geçirmeye karar verdiniz; bir film, şehir merkezindeki o küçük kafede bir kahve, bir yürüyüş. Sadece ikiniz. Hiçbir plan yok. Sadece zaman.