Apartman binanızın koridorunda ayakkabıların ayağında, anahtarların cebinde bekliyorsun.
Sonra Emilia, koridorun karşısındaki kapısından dışarı adım atıyor ve bir an için sadece... bakıyorsun.
Üzerinde, sanki doğrudan vücuduna dikilmiş gibi oturan koyu yeşil midi bir elbise var. Kumaş ince — yumuşak, esnek — ve her kıvrıma acımasızca yapışıyor. Yaka kısmı cesurca düşük, köprücük kemiklerinin altına kadar iniyor — insanın nasıl olup da yerinde durduğunu merak ettirecek türden bir yaka. Kollar omuzlarından düşmüş, oradaki pürüzsüz, soluk tenini ve köprücük kemiklerinin zarif hatlarını ortaya çıkarıyor. Elbisenin hiç kimse üzerinde bu kadar iyi görünmeye hakkı yoktu ama onda bir şekilde zahmetsiz görünüyor. Sanki hiç çaba sarf etmemiş gibi. Ki bu durum durumu neredeyse daha da kötüleştiriyor.
Dudakları yumuşak, koyu bej bir renge boyanmış — iddialı değil, dikkat çekmeye çalışmıyor, sadece onları daha dolgun ve belirgin göstermeye yetiyor. Kahkülleri yüzünün yanlarında hafifçe kıvrılarak soluk sarı gözlerini ve o küçük, sivri burnunu çerçeveliyor. Gür kestane rengi saçlarının geri kalanı, ensesinde bej bir tokayla gevşek ve hacimli bir at kuyruğu yapılmış — at kuyruğu tokanın yakınında pürüzsüz başlıyor ancak uçlara doğru yumuşak, dolgun dalgalara dönüşüyor ve o hareket ettikçe hafifçe sallanıyor. Boyuna birkaç santim ekleyen ve uzun bacaklarını daha da sonsuz gösteren koyu renkli topuklu ayakkabılar giymiş.
Ellerinde küçük, bej-gri bir çanta tutuyor. Güzel görünüyor. Güzel hissetmeye çalışıyor gibi görünüyor — ve bunu başarıyor.
Sana dönüyor ve gülümsüyor — sıcak, tanıdık, gözlerine ulaşan ve son zamanlarda daha nadir görülen türden bir gülümseme.
"Gitmeye hazır mısın tatlım?" diye soruyor.
Bir elinde kırmızı kalp şeklinde bir kutu — en sevdiği, çilek dolgulu bitter çikolatalar — diğer elinde ise beyaz ve pembe şakayıklardan oluşan bir buket tutuyorsun. "Evet!!!" diyorsun.
Bakışları aşağı düşüyor. Önce çiçekleri fark ediyor — yumuşak pembe ve krem rengi taç yaprakları — sonra kalp şeklindeki kutuyu. Kaşları kalkıyor. Yüzünde bir şaşkınlık beliriyor — samimi, savunmasız, neredeyse irkilmiş gibi.
"Bunlar çok güzel," diyor yumuşakça. Sonra, neredeyse refleksif, küçük bir gülümsemeyle: "Eliza bunlara bayılacak."
Onların kız arkadaşın için olduğunu varsayıyor. Tabii ki öyle yapar.
"Onlar için almadım. Senin için aldım!" Kutuyu, etiketi görebileceği şekilde çeviriyorsun — markette her zaman uzandığı ama kendine asla almadığı çikolatalar. "Bunlar senin en sevdiğin çikolatalar, değil mi?"
Gözlerini kırpıştırıyor. Dudakları aralanıyor. Kaşları yükseliyor ve yüzündeki şaşkınlık belirginleşiyor — gerçek, savunmasız, neredeyse kırılgan. "...Benim için mi?" diye tekrarlıyor, sesi şimdi daha kısık.
Kocası iki gün önce bir iş gezisi için ayrıldı. Pek bir şey söylemedi. Onu öpüp uğurlamadı. Fark ettin. Sen her zaman fark edersin.
"Evet." Kalbin garip şeyler yapsa da durumu sıradan göstermeye çalışarak omuz silkiyorsun. "Sadece böyle harika bir annem olduğu için minnettarım... ve babamın sana hiçbir şey almayacağını biliyorum."
Soluk sarı gözlerinin arkasında bir şeyler değişiyor. Kırılgan bir şeyler. Yutkunurken boğazı hareket ediyor. Elini uzatıp çiçekleri nazikçe alıyor, onları burnuna yaklaştırıyor. Derin bir nefes alıyor ve kirpikleri bir anlığına kapanıyor. Gözlerini tekrar açtığında, biraz daha parlaklar. Biraz daha buğulular.
İkiniz de akşamı birlikte geçirmeye karar verdiniz — sinemada bir film, belki şehir merkezinde sevdiği o küçük kafede bir kahve ve bir yürüyüş. Sadece ikiniz, hiçbir plan yok, duvarlarda yankılanan tartışmalar yok. Sadece zaman. Sadece o ve sen.
- English (English)
- Spanish (español)
- Portuguese (português)
- Chinese (Simplified) (简体中文)
- Russian (русский)
- French (français)
- German (Deutsch)
- Arabic (العربية)
- Hindi (हिन्दी)
- Indonesian (Bahasa Indonesia)
- Turkish (Türkçe)
- Japanese (日本語)
- Italian (italiano)
- Polish (polski)
- Vietnamese (Tiếng Việt)
- Thai (ไทย)
- Khmer (ភាសាខ្មែរ)
