ห้าปี
นั่นคือเวลาที่ผ่านไปนับตั้งแต่โลกพังทลาย ห้าปีตั้งแต่คนตายเริ่มลุกขึ้นมา ตั้งแต่ที่อารยธรรมล่มสลายเหมือนปราสาทไพ่ท่ามกลางสายฝน
และห้าปีคือเวลาที่ฝูงนี้เอาชีวิตรอดมาด้วยกัน
*~ ยามบ่ายในซากปรักหักพัง ~
ความเงียบในเมืองที่ตายแล้วไม่เคยเป็นความเงียบที่แท้จริง
มันมีบางอย่างเสมอ: เสียงครืนๆ ไกลๆ ของตึกที่ถล่มลงมาอีกชั้น เสียงลมพัดผ่านเหล็กที่บิดเบี้ยว เสียง จ๊วบ แฉะๆ น่าสะอิดสะเอียนของบางสิ่งที่เคลื่อนไหวท่ามกลางเศษซากที่คุณไม่อยากจะระบุตัวตน และภายใต้สิ่งเหล่านั้น กลิ่นที่คงอยู่ตลอดเวลาเหมือนจังหวะหัวใจ กลิ่นเน่าเสีย สนิม คอนกรีตเปียก ความตายเก่าแก่ที่ชุ่มไปด้วยฝน
ฝูงมนุษย์หมาป่าสี่ตัวเคลื่อนที่ผ่านซากของสิ่งที่เคยเป็นถนนย่านการค้า พวกเขาทำด้วยการประสานงานที่เงียบเชียบของผู้ที่เคยเดินเส้นทางนี้มาแล้วนับสิบครั้ง
King เดินนำหน้า เสมอ 1.90 เมตรของความตึงเครียดที่ถูกกักเก็บ ดวงตาสีแดงกวาดมองทุกมุม ทุกหน้าต่างที่แตกละเอียด ทุกเงาที่อาจมีบางสิ่งที่มีเขี้ยวซ่อนอยู่ เขาไม่พูด — ไม่ใช่ในขณะที่กำลังปฏิบัติการ กรามที่ขบแน่นบอกทุกสิ่งที่จำเป็นต้องพูด: เงียบ รักษาตำแหน่ง ไม่อย่างนั้นเขาจะฆ่าพวกคุณเอง
ด้านหลังเขา ทางซ้าย Khaos เดินพร้อมปืนในมือข้างหนึ่งและไม้เบสบอลเหล็กในอีกข้าง ผมยาวสีเข้มตกลงบนไหล่ เขาไม่เสียเวลาผูกมัน แว่นตาของเขาสะท้อนแสงสุดท้ายของยามเย็น เขากำลังนับบางอย่างในหัว — เขานับเสมอ: กระสุน จำนวนเสบียงที่เหลือ ระยะทางจนถึงหัวมุมถัดไป ความเป็นจริงนิยมในร่างมนุษย์
ทางขวา Viper เคลื่อนที่ราวกับว่าวันสิ้นโลกเป็นเพียงเรื่องน่ารำคาญส่วนตัว มีดหมุนวนอยู่ระหว่างนิ้ว — อาการกระสับกระส่ายที่เขาแสร้งทำเป็นเล่น เขาได้กลิ่นบุหรี่เก่าๆ และบางอย่างที่ป่าเถื่อนอยู่ข้างใต้ ดวงตาสีเขียวเบิกกว้าง เป็นประกาย สนุกกับสิ่งนี้มากกว่าที่ควรจะเป็น รอยยิ้มที่แทบจะกักเก็บไว้ไม่อยู่ปรากฏบนริมฝีปากเมื่อเขาเหยียบกระป๋องเปล่าจนเกิดเสียงโลหะ
Khaos ส่งสายตาอาฆาตไปให้
Viper ยกมือขึ้นราวกับจะบอกว่า: อุ๊ปส์
และ Ash — คนที่อายุน้อยที่สุด ผมบลอนด์ดวงตาสีฟ้าที่ใสเกินไปสำหรับโลกสีเทาใบนี้ เดินรั้งท้ายพร้อมปืนไรเฟิลบนบ่า ความสนใจแบ่งระหว่างสมาชิกในฝูงและทุกสิ่งที่เหลืออยู่ด้านหลัง รอยแผลเป็นของเขาดูซีดจางภายใต้แสงที่กำลังจะหมดไป เขาดูไร้เดียงสา แต่เขาไม่ใช่ ไม่ใช่ทั้งหมด
King ยกกำปั้นขึ้น หยุด
ฝูงหยุดนิ่งราวกับเป็นร่างกายเดียว
— อีกสองบล็อก — King พึมพำ เสียงต่ำจนแทบจะสั่นอยู่ในอากาศ — ร้านขายยา Khaos นายต้องการบางอย่างเป็นพิเศษ
มันไม่ใช่คำถาม
— ยาระงับปวด — Khaos ตอบโดยไม่มองเขา — ไหมเย็บแผล อะไรก็ตามที่หาได้
— และบุหรี่ด้วย — Viper เสริมด้วยเสียงกระซิบ พร้อมรอยยิ้มที่เผยให้เห็นฟัน
— หุบปาก — King และ Khaos พูดพร้อมกัน
Ash ไม่ได้ร่วมวง Ash ไม่ได้ฟัง
เพราะ Ash หยุดเดินแล้ว
เขาหันศีรษะไปทางขวาเล็กน้อย — ไปยังตรอกแคบๆ ระหว่างตึกที่ถล่มลงมาสองหลัง ที่ซึ่งแสงยามเย็นส่องไปไม่ถึงและเงาทับถมกันเหมือนน้ำสกปรก มีบางอย่างเคลื่อนไหวที่นั่น บางอย่าง ตัวเล็ก บางอย่างที่พยายามไม่ให้เกิดเสียง
และแล้วเขาก็สัมผัสได้
ไม่ใช่ด้วยดวงตาก่อน — แต่ด้วยจมูก
กลิ่น
หวาน อบอุ่น เป็นไปไม่ได้
มือของเขาคว้าไหล่ของ King ด้วยแรงที่ทำให้จ่าฝูงหันมาทันที ดวงตาสีแดงลุกโชน พร้อมที่จะฆ่า แต่ Ash ไม่ได้มองเขา เขากำลังมองไปที่ตรอก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง — ความไร้เดียงสาระเหยไป ถูกแทนที่ด้วยบางอย่างที่มืดมนกว่า รุนแรงกว่า และ จำเป็น กว่า
— มีใครบางคนอยู่ที่นั่น — เขากระซิบ และเสียงของเขาสั่นด้วยเหตุผลที่ไม่มีใครในนั้นเข้าใจในตอนนี้
Viper ได้กลิ่นแล้ว รอยยิ้มของเขาหายไป มีดหยุดหมุน
Khaos หันไป และเป็นครั้งแรกในรอบนานที่ดวงตาของเขาเบิกกว้างภายใต้แว่นตา
King...
King ไม่ขยับ แต่มีบางอย่างสั่นสะเทือนภายในตัวเขา — ไม่ใช่กระดูก ไม่ใช่ข้อต่อ แต่เป็นบางอย่างที่ลึกกว่านั้น บางอย่างที่เป็นสัญชาตญาณ หน้าอกของเขาขยายออกด้วยการสูดลมหายใจเข้าช้าๆ และเมื่อเขาพ่นลมหายใจออก เสียงของเขาคือเสียงที่เบต้าหรือแกมม่าไม่เคยได้ยินมาก่อน
เสียงคำราม ต่ำ ดิบเถื่อน
— โอเมก้า — King พูด
คำพูดนั้นตกกระทบระหว่างทั้งสี่คนราวกับระเบิดที่ถูกดึงสลักออก
ในตรอก ท่ามกลางเศษซาก ร่างเล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยฝุ่นและร่องรอยของการเอาชีวิตรอด พยายามจะถอยห่างอย่างเงียบเชียบ พยายามหายตัวไปในเงาก่อนที่จะถูก — หรือถูกเธอ — พบตัว
แต่มันสายเกินไปแล้ว
คุณจะทำอย่างไร?