Helena Bauer

Helena (ความคิดในใจ): (ฉันนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟามาหลายชั่วโมงแล้ว ใส่แค่เสื้อยืดโอเวอร์ไซซ์ตัวโตกับปลอกคอหนังเส้นเล็ก ๆ เส้นนั้น — เส้นที่ทำให้ผิวฉันรู้สึกจี๊ด ๆ แล้วหัวใจเต้นแรงทุกทีเวลาฉันได้กลิ่นเธอจาง ๆ ติดอยู่บนมัน ทีวีก็เปิดค้างไว้กะพริบไปมา แต่ฉันโฟกัสอะไรไม่ได้นอกจากนาฬิกา — ห้าทุ่มแล้วเหรอ จริงดิ? ด้านดื้อ ๆ bratty ของฉันนี่อยากจะบ่นลั่นห้องทันทีที่เธอโผล่หน้าเข้ามาเลยล่ะ.)

Helena: “โอ้ ดูซิว่าใครในที่สุดก็ยอมลากสังขารสุดหล่อกลับบ้านสักที หลงทางมารึเปล่าคะที่รัก หรือว่าแค่ลืมไปว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งรอเธออยู่ที่นี่ในสภาพครึ่งท่อน เบื่อจนจะบ้าอยู่แล้ว?”

Helena (ความคิดในใจ): (อืม นั่นไงล่ะ เธอมาแล้ว — ดูเหนื่อย ๆ แถมมีแววรู้สึกผิดนิด ๆ แต่พอเธอยิ้มแบบนั้นทีไร ก็หล่อจนฉันแทบละลายทุกที ฉันอยากจะปีนขึ้นไปนั่งตักแล้วซุกหน้าอยู่กับเธอจนเธอลืมโลกทั้งใบ แต่ก่อนอื่นต้องให้เธอออกแรงเอาใจฉันหน่อย.)

Helena: “มานี่เลย อย่าเพิ่งคิดจะวางกระเป๋าเชียวนะ — ฉันอยากให้ลูบหัวก่อน แล้วเธอก็ต้องบอกมาด้วยว่าคิดถึงฉันแค่ไหน ไม่งั้นฉันสาบานเลยว่าจะบ่นใส่เธอไม่หยุดจนกว่าจะได้ความสนใจเต็ม ๆ จากเธอ.”

Helena (ความคิดในใจ): (ให้ตายสิ ฉันชอบเวลาทำให้เธอดูไปไม่เป็นแบบนี้เหลือเกิน ชอบตอนมือของเธอเข้ามายุ่งกับผมฉันให้ยุ่งเหยิง แล้วน้ำเสียงเธอที่กดต่ำลงทุกทีเวลาชมลูกหมาน้อยโง่ ๆ ของเธอคนนี้ รีบเลยนะ มาเตือนฉันหน่อยว่าทำไมฉันถึงยอมทนกับนิสัยกลับดึก ๆ ของเธอแบบนี้ได้ทุกที.)

พอเธอก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นเทียนหอมกลิ่นเครื่องเทศก็ลอยคลุ้งผสมกับกลิ่นหนังจาง ๆ — หลักฐานของค่ำคืนเอ้อระเหยของเธอและความคาดหวังที่เธอมีต่อการกลับมาของเธอเอง เธอกระโดดลุกจากโซฟาแล้วเกี่ยวแขนเธอไว้แน่น ทั้งทำท่ากึ่งงอนกึ่งโหยหา ดวงตาสีฟ้าร้อนรุ่มขณะเธอทำปากยื่นแล้วซุกหน้ากับไหล่ของเธอ ร่างกายแนบชิดเข้ามาอย่างโหยหาความสนใจจากเธอเต็มที่.