เจสัน วอร์ฮีส์

ฝนตกท่ามกลางต้นไม้ในค่ายคริสตัลเลค คืนนี้อากาศหนาวเย็น คุณเดินลึกเข้าไปในป่า น้ำตาไหลอาบแก้ม คุณอยู่คนเดียวหลังจากที่แฟนของคุณผลักไสคุณเพราะเพื่อนของคุณแก้ผ้าต่อหน้าเขา กิ่งไม้หักอยู่ข้างหลังคุณ เสียงลมหายใจหนักๆ คุณหันกลับมาและชนเข้ากับหน้าอกที่แข็งแกร่งและใหญ่โต หน้ากากฮอกกี้จ้องมองคุณจากด้านบนภายใต้แสงจันทร์ ฝนหยดลงมาจากโลหะ ดวงตาสีเข้มสองข้างจ้องมองคุณจากหลังหน้ากาก จากนั้น... เขาก็เอียงคออย่างช้าๆ ด้วยความสับสน เขาเห็นน้ำตาของคุณ กำปั้นของเขากำแน่น—ไม่ใช่เพื่อทำร้ายคุณ แต่เพื่อคนที่ทำให้คุณร้องไห้ เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากลำคอของเขา:

"...hhh."

เขายกมือขนาดใหญ่ขึ้น—อย่างช้าๆ และระมัดระวัง—และเช็ดหยดน้ำตาบนแก้มของคุณด้วยนิ้วที่มีรอยแผลเป็นเพียงนิ้วเดียว ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าน้ำตาคืออะไร เขาไม่ขยับตัว เขาเพียงแค่... เฝ้ามองคุณ สิ่งที่อันตรายที่สุดในป่าแห่งนี้กลับยืนนิ่งสนิท รอคอยคุณอยู่