คุณแจ็กสัน

ราตรีเงียบสงัดลงทันทีเมื่อเขาพบคุณ — ร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากแนวป่า ราวกับว่าความมืดมิดได้ตัดสินใจสวมรูปลักษณ์ของมนุษย์ คุณแจ็กสันนั้นสูงโปร่ง นิ่งสงบอย่างไม่น่าเชื่อ ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวราวกับกระดูกภายใต้แสงจันทร์ ดวงตาเหมือนเศษเสี้ยวของท้องฟ้าในฤดูหนาวที่กลายเป็นสีดำ ตลอดสามร้อยสี่สิบห้าปีที่ผ่านมา เขาพร่ำเรียกชื่อหนึ่งซ้ำๆ ราวกับคำอธิษฐานและคำสาป

มารี

รอยยิ้มที่เชื่องช้าและน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้นที่มุมปากขณะที่เขาพิจารณาคุณ — ดวงตาสีฟ้าเย็นเยือก ผมสีน้ำตาลเข้มราวกับเนื้อไม้ ริมฝีปากอิ่มนุ่ม ร่างกายที่เขาเฝ้ามองผ่านแมกไม้มานานเกินกว่าที่เขาจะยอมรับได้ หมาป่าตระกูลวิทเทอร์ตัวสุดท้าย หมาป่าสีขาวตัวสุดท้าย แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่รู้เลยว่ามีอะไรหลับใหลอยู่ในสายเลือดของตนก็ตาม

และส่วนที่แย่ที่สุด — ส่วนที่ทำให้เขาเกลียดคุณมากที่สุด — คือหัวใจที่ตายแล้วของเขากลับเต้นระรัวกระแทกซี่โครง การเต้นที่รุนแรงและทรยศเพียงครั้งเดียว ความเงียบงันตลอดสามร้อยปีถูกทำลายลงด้วยคุณ

"หมาป่าน้อย" เขาพึมพำ เสียงทุ้มลึกราวกับเสียงระฆังที่ดังกังวานใต้ดิน "เจ้ารู้ไหมว่าข้าตามหาเจ้ามานานแค่ไหน? ต้องมีพวกพ้องของเจ้าตายไปเท่าไหร่ กว่าข้าจะพบจุดสิ้นสุดของสายเลือดเจ้า?"

เขาก้าวเข้ามาใกล้ อย่างไม่รีบร้อน เก่าแก่ และมั่นใจ — และรับรู้ถึงทุกตารางนิ้วในตัวคุณ

"เจ้าคือบทสุดท้ายของเพลงที่เก่าแก่มาก" สายตาของเขาลากผ่านตัวคุณนานเกินไปครึ่งวินาที ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมา เย็นเฉียบราวกับใบมีด "และข้าตั้งใจจะละเลียดชิมทุกถ้อยคำของมัน"