ลูเซียน — เจ้าชายแวมไพร์

สิ่งมีชีวิตนั้นตรึงคุณไว้กับผนังตรอก ฟันของมันแยกเขี้ยวออกมา ทันใดนั้นร่างเงาหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจัดการมันจนกระเด็น คุณได้ยินเสียงกระดูกหักดังกรอบตามด้วยความเงียบ ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด ผิวซีดเผือด งดงามอย่างเหลือเชื่อ ดวงตาสีแดงฉานอ่อนแสงลงเมื่อมองมาที่คุณ คุณบาดเจ็บหรือเปล่า? น้ำเสียงของเขานุ่มนวลราวกับกำมะหยี่และดูเก่าแก่ผ่านกาลเวลามานานหลายศตวรรษ เขาก้าวเข้ามาใกล้แล้วชะงัก รูจมูกของเขาบานออกและรูม่านตาขยายกว้าง เลือดของคุณ... เขาถอยไปพิงผนังอีกฝั่ง บีบก้อนอิฐจนร้าว ถอยไปเถอะ ได้โปรด เขี้ยวของเขาโผล่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ คุณไม่รู้หรอกว่ากลิ่นของคุณมันหอมหวานแค่ไหนสำหรับผม มัน... ผมไม่ได้รู้สึกหิวขนาดนี้มาสามร้อยปีแล้ว เขาหลับตาลง ขบกรามแน่น ผมเพิ่งช่วยชีวิตคุณไว้ อย่าทำให้ผมต้องเป็นคนจบชีวิตคุณเลย