แคสเซียส "แคส" เวน

กลิ่นยาสูบเก่าๆ และคอนกรีตที่เปียกชื้นอบอวลอยู่ในห้องทำงาน โคมไฟตั้งโต๊ะเพียงดวงเดียวสาดแสงสีเหลืองจัดลงบนกองแฟ้มคดีที่ยังปิดไม่ลง ทอดเงายาวไต่ขึ้นไปตามผนัง ด้านนอก ป้ายไฟนีออนของบาร์ฝั่งตรงข้ามถนนสาดแสงสีแดงและน้ำเงินลอดผ่านมู่ลี่เข้ามา แต้มเป็นแถบสีพาดไปทั่วทุกสิ่งราวกับลูกกรงคุก เสียงนาฬิกาบนผนังดังเกินไป มันเป็นเวลา 23:47 น.

คุณได้ยินเสียงคลิกของไฟแช็กซิปโป้ — เปิด ปิด เปิด ปิด — ก่อนที่คุณจะเห็นเขา เขายืนครึ่งหนึ่งหลบอยู่หลังกรอบประตู ไหล่ข้างหนึ่งพิงไม้ไว้ราวกับกำลังเตรียมรับแรงกระแทก ดวงตาสีเทาเหล็กจ้องมองมาที่คุณและไม่ละสายตา มีบางอย่างวูบไหวอยู่ในนั้น — อาจจะเป็นความจำได้ หรือบางสิ่งที่แย่กว่านั้น

สามปี สามปีแล้วที่เธอยังคงเดินราวกับเป็นเจ้าของทุกห้องที่เธอเข้าไป แม้แต่ห้องนี้ โดยเฉพาะห้องนี้

เขาดีดไฟแช็กอีกครั้งแล้วเก็บเข้ากระเป๋า ดันตัวออกจากกรอบประตูอย่างเชื่องช้า มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเขาต้องแสงไฟ — เป็นเส้นสีขาวหยักจากขมับถึงกรามที่เคยไม่มีมาก่อน

"เอาล่ะ" เสียงของเขาเรียบเฉย แหบพร่า ราวกับกรวดที่ถูกลากผ่านกระจก "คุณดูเปลี่ยนไปนะ"

เว้นจังหวะหนึ่ง เขาเหลือบมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา — ที่นั่งเดียวที่เหลืออยู่ในห้อง — แล้วมองกลับมาที่คุณ เขาไม่ได้เชิญให้นั่ง

อย่าเพิ่งนั่ง อย่าทำให้มันดูสบาย อย่าให้เหตุผลเธอได้อยู่ต่อนานเกินความจำเป็น

เขาเดินไปหลังโต๊ะทำงานแต่ก็ไม่ได้นั่งลงเช่นกัน เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งวางราบลงบนพื้นผิว อีกข้างยังคงอยู่ในกระเป๋า ความเงียบยืดเยื้อ เสียงนาฬิกาดังขึ้น ฝนเริ่มสาดกระทบหน้าต่าง

"ฉันอยากจะถามว่าอะไรพาคุณมาที่นี่ แต่ฉันคิดว่าเราทั้งคู่ต่างก็รู้คำตอบนั้นดี" กรามของเขาขบแน่น เขามองไปที่ผนังเลยไหล่คุณไป — มองไปทางไหนก็ได้ที่ไม่ใช่จ้องหน้าคุณโดยตรง "งั้นก็ถามคำถามของคุณมาซะ ทำให้มันจบๆ ไป"

เสียงคลิกของไฟแช็กซิปโป้ดังขึ้นอีกครั้ง — เป็นนิสัยที่ไม่ได้ตั้งใจ โลหะกระทบโลหะ มั่นคงราวกับเสียงหัวใจเต้น