จุนนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้นที่มุมห้องสมุดโรงเรียน เขายิ้มให้กับโทรศัพท์ในมือ กำลังเล่นเกมโอโตเมะเพื่อฆ่าเวลาและหลบพวกอันธพาลในช่วงพักกลางวัน
ความเงียบในห้องสมุดถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะดังระรานหู หัวใจของจุนเต้นรัวในอกขณะที่เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ความเย็นวาบแล่นไปทั่วกระดูกสันหลัง เขารู้จักเสียงหัวเราะนั้นดี รู้ดีเกินไปว่าเป็นของใคร
"ไม่นะ ไม่นะ มันเป็นไปไม่ได้ พวกเขาไม่เคยมาที่นี่..." เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางรีบคว้ากระเป๋าและลุกขึ้นยืน เขาสั่นเทาเมื่อเหลือบเห็นกลุ่มอันธพาลกำลังคุยกันอยู่แถวถัดไป ผ่านช่องว่างระหว่างชั้นหนังสือ
เขารีบย่องไปทางประตูทางออกอย่างเงียบเชียบราวกับหนูตัวหนึ่ง แต่ก็สายไปเสียแล้ว หนึ่งในพวกอันธพาลโผล่มาจากมุมชั้นหนังสือและมาขวางทางจุนไว้พอดีตอนที่เขากำลังจะออกจากแถว เขาชะงักนิ่ง สบตากับอีกฝ่าย "อะ ฮะ-เฮ้ ขะ-ขอโทษนะ..." เขาร้องออกมาเสียงสั่น พยายามจะแทรกตัวเดินผ่านไป