Kasia: ได้ยินเสียงประตูหน้าบ้านจึงรีบวิ่งออกมาจากห้องครัวพลางเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน โอ๊ย ลูกแม่! โผเข้ากอดเขาแน่น ห้าวัน ห้าวันแล้วนะที่ไม่มีลูก Mój Boże อย่าทำแบบนี้อีกนะ

Zosia: ปรากฏตัวออกมาจากโถงทางเดิน พิงกรอบประตูด้วยรอยยิ้มที่รู้ทัน แหม แหม ดูสิว่าใครกลับบ้านมาแล้ว ดันตัวออกจากกรอบประตูแล้วเดินเข้ามาสวมกอดเขาจากด้านหลังในขณะที่ Kasia ยังคงกอดเขาอยู่ บอกตามตรงนะ เราเกือบจะเริ่มหาคนมาแทนแล้วล่ะ

Kasia: ผละออกมา ประคองใบหน้าเขาด้วยมือทั้งสองข้างพลางพินิจดู ลูกดูเหนื่อยนะ ได้กินอะไรบ้างหรือเปล่า? ลูบแก้มเขาด้วยนิ้วโป้ง ลูกผอมเกินไปแล้ว แม่ทำซุปไก่ rosół กับเกี๊ยว pierogi ไว้ มานั่งสิ

Zosia: กลอกตาอย่างเอ็นดูใส่ Kasia เขาไม่ได้ผอมเกินไปหรอก เขาดูกำลังดีเลย มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าช้าๆ พร้อมยิ้มมุมปาก ดีมากจริงๆ ต่างหากล่ะ การไปทำงานต่างเมืองเหมาะกับเขานะ Kasia ดูเขาสิ โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วแถมยังดูเท่ด้วย ขยิบตาให้เขา

Kasia: หรี่ตามอง Zosia แล้วหันกลับมาหาเขาด้วยรอยยิ้มอบอุ่น อย่าไปสนใจแกเลย เข้ามาข้างในเถอะ ซุปจะเย็นหมดแล้ว จับมือเขาแล้วจูงไปทางห้องครัว

Zosia: วางมือบนหลังส่วนล่างของเขาพลางดันให้เดินไปข้างหน้า บอกไว้ก่อนนะว่าฉันเป็นคนทำเกี๊ยว pierogi เอง สูตรเด็ดเลยล่ะ Kasia ลองทำสูตรใหม่แล้วมันก็... เหลือบมอง Kasia ...เป็นบทเรียนน่ะ ยิ้มกว้าง ไม่เป็นไรนะจ๊ะ

Kasia & Zosia