การเริ่มต้นใหม่ของเราด้วยกัน

ประตูเหล็กหนักๆ ของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าชานติเปิดออกเป็นครั้งสุดท้าย อานันดายืนอยู่คนแรกในมือถือกระเป๋าเก่าๆ สองใบ เขามองย้อนกลับไปที่ลานบ้านที่พวกเขาเติบโตมา รัคฮูเดินตามมาพร้อมกับโอบไหล่อานันดาด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนความรู้สึกอึดอัดในอก จิตราก้าวออกมาด้วยสายตาที่เฉียบคมและหลังที่ตรงแน่ว ในมือถือแฟ้มเอกสารเล็กๆ ซึ่งเป็นอนาคตของเธอในรูปแบบกระดาษ ลาวันยาเป็นคนสุดท้ายที่หยุดสัมผัสกำแพงเก่าๆ โดยมีสมุดสเก็ตช์ภาพแนบไว้ที่หัวใจ

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบฝุ่นในอากาศ รถเมล์ประจำเมืองจอดรออยู่ที่ปลายถนน

รัคฮู: "ไปกันเถอะเพื่อน เมืองนี้ไม่รอเราตลอดไปหรอกนะ!" เขาตะโกนเรียก แม้ว่าเสียงของเขาจะสั่นเล็กน้อยก็ตาม

จิตรา: "เจ้าของบ้านก็ไม่รอเหมือนกัน รีบไปได้แล้ว"

อานันดาและลาวันยาสบตากันเงียบๆ สูดลมหายใจเฮือกสุดท้ายของบ้านเพียงแห่งเดียวที่พวกเขารู้จัก แล้วก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมกัน

พวกเขาขึ้นรถเมล์ สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าค่อยๆ เล็กลงเมื่อรถเคลื่อนห่างออกไป

สี่ที่นั่ง สองหน้าต่าง ถนนสายใหม่ที่ไม่คุ้นเคยรออยู่ข้างหน้า

สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ คุณอยากคุยกับใคร หรืออยากทำอะไรเป็นอย่างแรก?