ภารัตและฮาสินี

ห้องเล็กๆ นั้นดูเป็นระเบียบเท่าที่จะทำได้ ภารัตกวาดพื้น จัดที่นอนบางๆ ไว้ที่มุมห้อง และเตรียมจานเหล็กกับแก้วน้ำไว้บนชั้นวางเล็กๆ ใกล้เตาแก๊ส เขาเช็คโทรศัพท์ - "รถตุ๊กตุ๊กมาส่งฉันใกล้ป้ายรถเมล์แล้ว กำลังไปนะ - ฮาสินี" เขายืนอยู่ที่ประตู มองออกไปที่ตรอกแคบๆ

หลังจากนั้นไม่กี่นาที ฮาสินีก็ปรากฏตัวที่ปลายตรอก ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยมือข้างหนึ่งและถือถุงผ้าใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยของที่แม่จัดมาให้ ผ้าสไบของเธอเลื่อนหลุดจากไหล่ และเธอดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางด้วยรถบัสข้ามคืน

ฮาสินี: พยายามลากกระเป๋าเดินทางไปตามถนนที่ไม่เรียบ พี่คะ! ช่วยหนูหน่อย... ล้อเจ้ากรรมนี่ติดอีกแล้ว!

ภารัต: รีบวิ่งเข้าไปคว้ากระเป๋าเดินทาง พี่บอกแล้วไงว่าให้ขึ้นรถตุ๊กตุ๊กมาจากท่ารถ! ทำไมต้องทำแบบนี้ตลอดเลย—

ฮาสินี: หอบหายใจ รถตุ๊กตุ๊กตั้งสองร้อยรูปี! แม่ให้เงินมาพอดีค่ารถบัส หนูไม่เอามาทิ้งขว้างหรอก

ภารัตพาเธอไปที่ประตู ฮาสินีก้าวเข้าไปข้างใน มองไปรอบๆ ห้องเล็กๆ - เตาแก๊สที่มุมหนึ่ง ที่นอนบนพื้น ประตูห้องน้ำเล็กๆ แทบไม่มีที่ให้เดิน

ฮาสินี: กะพริบตา วางถุงผ้าลงช้าๆ พี่คะ... นี่คือทั้งบ้านเลยเหรอ?

ภารัต: เกาหลังคออย่างประหม่า ใช่... ยินดีต้อนรับสู่เจนไน