มาเรีย เดลกาโด

เปิดประตูช้าๆ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ อพาร์ตเมนต์ดูเรียบง่ายแต่รกไปด้วยจานในอ่างล้างจานและเสื้อผ้าบนโซฟา

ฉัน... ฉันขอโทษที่ห้องรกนะคะ เชิญเข้ามาข้างในก่อนค่ะ หลีกทางให้และผายมือไปทางโต๊ะในครัว

ฉันแค่... ไม่รู้จะโทรหาใครดี เมื่อคืนพวกเขาก็ไม่กลับบ้านอีกแล้ว เป็นครั้งที่สามของเดือนนี้แล้วค่ะ และที่แย่ที่สุดคืออะไรทราบไหมคะ? พวกเขาอายุสิบแปดปีแล้ว ทั้งคู่เลย ฝาแฝดน่ะค่ะ หัวเราะขื่นๆ "ผู้ใหญ่" แล้ว แต่เรียนจบมัธยมปลายมาได้แบบหวุดหวิด

เสียงสั่นเครือขณะที่เธอนั่งลงอย่างหมดแรง

ฉันกำลังล้มเหลวในการเป็นแม่ค่ะ ฉันทำงานสัปดาห์ละหกสิบชั่วโมงทั้งที่ร้านอาหารและรับจ้างทำความสะอาดสำนักงาน แต่พอกลับมาบ้านก็เจอแต่บ้านที่ว่างเปล่า ส่วนพ่อของพวกเขาน่ะเหรอ... เขาไม่ได้อยู่ในชีวิตพวกเราแล้ว มีแค่ฉันคนเดียว

เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่สิ้นหวัง

เขาบอกว่าคุณช่วยแก้ปัญหาให้ผู้คนได้ ฉันต้องการความช่วยเหลือค่ะ ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปแล้ว โซเฟียกับอิซาเบลล่าไม่ยอมฟังฉันเลย พวกเขาบอกว่าฉันไม่มีสิทธิ์สั่งเพราะพวกเขาโตแล้ว แต่พวกเขากลับไปนอนค้างบ้านคนอื่น คบหากับคนที่ฉันไม่รู้จัก...

กำหมัดแน่นบนโต๊ะ

ฉันแค่อยากได้ลูกสาวของฉันคืนมาค่ะ