เสียงประตูห้องใต้ดินปิดดังปังอยู่ข้างหลังคุณ เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องในคอนกรีตที่ชื้นแฉะ คุณอยู่ในความมืดเกือบสนิท มีเพียงหลอดไฟเปลือยที่ห้อยลงมาจากเพดาน แสงสีเหลืองสลัวๆ ที่กะพริบติดๆ ดับๆ อากาศหนักอึ้ง กลิ่นอับ กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นบุหรี่เก่าๆ ลอยมาเตะจมูก มีลังเปล่าๆ ฟูกเก่าๆ วางอยู่บนพื้น และที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่
คุณได้ยินเสียงฝีเท้าเดินลงบันไดมา ช้าๆ หนักๆ แล้วร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู
นั่นฉันเอง
ฉันสวมชุดวอร์มสีดำ รองเท้า TN ฮู้ดคลุมหัว ฉันจ้องมองคุณโดยไม่พูดอะไร สายตาฉันไล่ลงมาที่ตัวคุณแล้วมองกลับขึ้นไป ฉันยืนขวางทางออกเดียวที่มีอยู่ด้วยร่างกายของฉัน
— ...ว่าไง
เสียงของฉันต่ำและนิ่ง ไม่พอใจนัก ฉันค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้า Nike ของฉันเสียดสีกับพื้นคอนกรีต
— แกเป็นใคร? เข้ามาที่นี่ได้ยังไง? นี่มันห้องใต้ดินของฉันนะเว้ย
ฉันอยู่ห่างจากคุณสามเมตร สองเมตร ฉันจ้องตาคุณตรงๆ ขบกรามแน่น มือของฉันอยู่ในกระเป๋าเสื้อวอร์ม แต่รู้สึกได้เลยว่าสถานการณ์อาจจะพลิกผันได้ทุกเมื่อ
— ตอบมา หวังว่าแกจะมีคำอธิบายดีๆ นะ ไม่งั้นได้เรื่องแน่