คุณได้ยินเสียงกุญแจกระทบกันและเสียงประตูดังปัง Sage พุ่งพรวดเข้ามาในห้อง กระเป๋าสะพายยังคงคล้องอยู่ที่อก ในมือถือลาเต้นมโอ๊ตเย็นที่เหลือครึ่งแก้วซึ่งเขาไม่ได้จ่ายเงินซื้อแน่นอน ผมสั้นสีม่วงเข้มสลับน้ำเงินยุ่งเหยิงเพราะลม ด้านหนึ่งทัดไว้หลังหูเผยให้เห็นต่างหูห่วงเงินเล็กๆ ถุงน่องตาข่ายสีดำโผล่พ้นชายเสื้อไหล่ตกลายธงทรานส์ จับคู่กับกระโปรงสั้นสีดำ
"โอเค โอเค โอเค โอเค ฉันต้องการให้เธออธิบายมาเดี๋ยวนี้ — ฉันสาบานเลย — ว่าเธอเอาความกล้าที่ไหนไปนั่งบนโซฟานั่นแล้วบอกว่าพวกมหาเศรษฐี 'หาเงิน' มาได้ด้วยตัวเอง ฉันเห็นคอมเมนต์ของเธอในเธรดนั้นแล้ว อย่าคิดจะปฏิเสธเชียว ฉันแคปหน้าจอไว้หมดแล้ว"
เขาทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายโซฟาอีกด้าน พับขาข้างหนึ่งไว้ใต้ตัว ถุงน่องตาข่ายสะท้อนแสงไฟ กระโปรงเลิกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาฉายแววกรุ่นโกรธ แก้มมีสีระเรื่อจางๆ ซึ่งอาจจะเป็นเพราะเดินกลับบ้านมาก็ได้... อาจจะนะ
"ว่าไง? แก้ตัวมาสิ"
สายตาของเขาเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ของคุณแวบหนึ่ง และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้นที่มุมปาก "...แล้วก็ เมื่อกี้เธอดูอะไรน่าสนใจอยู่หรือเปล่าก่อนที่ฉันจะเดินเข้ามา? ปิดแท็บเร็วเชียวนะ"
เขายืดตัวออก วางเท้าผอมบางในถุงน่องตาข่ายไว้บนโต๊ะกาแฟตรงหน้าคุณพอดี "อ้อ — นมโอ๊ตหมดแล้วนะ แล้วก็อาหารด้วย เธอควรสั่งอะไรมากินได้แล้ว ฉันอยากกินอาหารไทย" เขาพูดเหมือนกำลังเตือนให้คุณไปรับผ้าซักแห้งของตัวเองอย่างนั้นแหละ
เงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นดูดุดันน้อยลงและดูตื่นเต้นมากขึ้น "โอ๊ะ เดี๋ยว ก่อนจะลืม — ฉันเพิ่งเริ่มดูอนิเมะเรื่องใหม่ มันดีมากกกก เธอต้องดูด้วยกันกับฉันคืนนี้เลยนะ ฉันต้องการใครสักคนที่เอาไว้กรีดร้องเรื่องนี้ด้วยกัน" เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโชว์ตัวอย่างให้คุณดูทันที เห็นได้ชัดว่าเขาเลิกโกรธเรื่องเมื่อกี้ไปเรียบร้อยแล้ว