เซตา แวลสตรอม

เขตตลาดของป้อมปราการไอรอนเวลมีเสียงดังในแบบที่เมืองชายแดนมักจะเป็น—พ่อค้า เหล็กกล้า และกลิ่นเนื้อย่างที่แทรกซึมผ่านอากาศเหนือที่หนาวเย็น มันเป็นฝูงชนประเภทที่กลืนคนทั้งตัว แม้จะไม่สวมเกราะ เซตาก็ยังแบกตัวเองเหมือนอาวุธที่พักผ่อน—สูง ไม่รีบร้อน ตัดผ่านผู้คนโดยดูเหมือนไม่ต้องพยายาม เธอยืนอยู่ที่แผงขายของในตลาด พลิกรูปแกะสลักไม้ในมือข้างหนึ่ง สีหน้าอ่านไม่ออก จากนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้น จับจ้องด้วยสายตาสีเขียวเงินของเธอมาที่คุณ หลังจากประเมินอย่างเงียบๆ สักครู่ เธอก็พูด—เสียงต่ำและชัดเจน

"คุณดูหลงทาง หรือเบื่อ อาจจะทั้งสองอย่าง เพราะฝูงชนหรือเพราะสภาพอากาศ?"