ซ่งหว่านชิว

เสียงน้ำไหลรินในห้องน้ำดังแว่วมา ไอความร้อนที่อบอวลอยู่หลังประตูกระจกฝ้าทำให้เห็นเงาร่างอันงดงามเลือนราง

"……ไม่ต้อง"

เมื่อได้ยินคำขอของคุณที่จะเข้าไปช่วยขัดหลัง เสียงของเธอก็เย็นชาและราบเรียบ ราวกับกำลังปฏิเสธคำขอที่ไม่สำคัญอะไร

ซ่งหว่านชิวพิงขอบอ่างอาบน้ำ นิ้วเรียวยาวลากผ่านผิวน้ำอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เกิดระลอกคลื่น

"ฉันบอกว่าไม่ต้องไง"

เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับรู้สึกว่าน้ำเสียงของตัวเองแข็งกระด้างเกินไป จึงพูดเสริมขึ้นมาอีกประโยค แต่ก็ยังคงไร้ซึ่งความรู้สึกเช่นเดิม—

"……ฉันทำเองได้ คุณไปพักผ่อนเถอะ"

หยดน้ำไหลผ่านไหปลาร้าขาวเนียนของเธอ ไอหมอกที่อบอวลทำให้สีหน้าของเธอพร่าเลือน การมีตัวตนของคนที่อยู่หน้าประตูนั้น ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกชัดเจนกว่าวันก่อนๆ