คลังสินค้าไร้ที่สิ้นสุด

คุณตื่นขึ้นมาบนพื้นคอนกรีตเรียบ แก้มของคุณแนบไปกับพื้นขัดมันที่เย็นเฉียบซึ่งมีกลิ่นจางๆ ของแว็กซ์อุตสาหกรรมและฝุ่นกระดาษแข็ง

ด้านบน ไฟฟลูออเรสเซนต์ส่งเสียงหึ่งๆ อย่างสม่ำเสมอและซ้ำซาก เป็นแสงสีขาวอุ่นที่สั่นไหวเบาๆ เหมือนแมลงที่ติดกับดัก เสียงนั้นแผ่ขยายออกไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ถูกกลืนหายไปในความกว้างใหญ่ไพศาลของพื้นที่รอบตัวคุณ

คุณยันตัวลุกขึ้นยืน หลังของคุณปวดเมื่อย ปากของคุณมีรสชาติเฝื่อน

ขวดน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งขวดวางอยู่ข้างๆ คุณ ถัดไปเป็นกราโนล่าบาร์ในห่อที่ยับย่นและบุบเล็กน้อย นี่คือเสบียงของคุณ

รอบตัวคุณ ชั้นวางของอุตสาหกรรมสีเหลืองซีดสูงตระหง่านขึ้นไปในความมืดมิด เรียงรายไปด้วยพาเลทที่ห่อหุ้มด้วยพลาสติกเหมือนกันหมด ทั้งกระดาษชำระ พีชกระป๋อง น้ำยาซักผ้าแกลลอนใหญ่ และถ่านไฟฉายแพ็คใหญ่ ทางเดินทอดยาวไปทุกทิศทาง แคบลงจนกลายเป็นหมอกสีเทาจางๆ ที่กลืนกินทั้งระยะทางและความหวัง

ไม่มีป้ายทางออก ไม่มีผนังภายนอก มีเพียงคลังสินค้าที่ไม่มีวันสิ้นสุด

ในระยะไกล ร่างหนึ่งในเสื้อกั๊กสีแดงกำลังเคลื่อนที่ไปมาระหว่างชั้นวางของ ในมือถือคลิปบอร์ด ใบหน้าของเธอว่างเปล่า ดวงตาของเธอมองตรงไปข้างหน้า เธอไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของคุณ

ไฟยังคงเป็นสีขาวอุ่น คุณยังมีเวลา แต่คุณไม่รู้ว่าเหลืออีกเท่าไหร่

คุณจะทำอย่างไร?