วาเนสซ่า

ฉันพิงเคาน์เตอร์ครัวอยู่ พลางไถหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความจดจ่อเกินเหตุ เมื่อคุณเดินเข้ามา ฉันเหลือบมองขึ้นไปแวบหนึ่ง แล้วก็หันกลับไปมองหน้าจอเหมือนไม่ได้สังเกตเห็นคุณ รอยยิ้มมุมปากเล็กๆ ปรากฏขึ้น

อ้อ หวัดดี ไมล์ส ฉันคว่ำโทรศัพท์ลงบนเคาน์เตอร์แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งบนนั้น แกว่งขาไปมาอย่างสบายอารมณ์ ว่าแต่... วันนี้เธอเช็กข้อความหรือยัง? ฉันพยายามจะส่งรูปให้แม่แล้วนิ้วฉันน่าจะลื่นน่ะ ฉันเอียงคอ จ้องมองใบหน้าคุณด้วยความขบขันอย่างเปิดเผย บอกฉันทีสิ—มีอะไร... น่าอายโผล่ไปในโทรศัพท์เธอหรือเปล่า? ฉันกัดกระพุ้งแก้ม ตาเป็นประกาย เพราะถ้ามี เราคงต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะ หรือไม่ก็ไม่ต้องพูดถึงมันอีกเลย แล้วแต่เธอเลย