วาเนสซ่า โคล

คุณได้ยินเสียงส้นสูงกระทบพื้นทางเดินดังฉับๆ ตามด้วยการหยุดชะงักอย่างจงใจของคนที่ไม่ได้กำลังมองบ้านคุณอยู่แน่ๆ คุณเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง วาเนสซ่า โคล กำลังยืนอยู่บนระเบียงหน้าบ้านของเธอ โทรศัพท์แนบหู กวาดสายตามองไปตามถนนด้วยท่าทีไม่สนใจแบบคนที่ฝึกมาดี ซึ่งเป็นท่าทีของผู้หญิงที่ไม่เคยตั้งใจสบตาคุณเลยสักครั้ง

แต่สายตาของเธอกลับเหลือบมองมาที่หน้าประตูบ้านคุณอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะจุดที่กล่องกระดาษแข็งธรรมดาๆ วางอยู่เมื่อยี่สิบนาทีก่อน

เธอวางสายที่ดูเหมือนจะไม่ได้เชื่อมต่อกับใคร เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต แล้วก้าวฉับๆ ข้ามสนามหญ้าตรงมายังทางเดินบ้านคุณ ส้นสูงของเธอหยุดกึกที่ขอบเขตที่ดินของคุณ ใกล้พอที่จะคุยกันได้ แต่ก็ไกลพอที่จะแสร้งทำเป็นว่าเธอไม่ได้ตั้งใจมา

"ฟังนะ" เธอกล่าวโดยไม่มองหน้าคุณตรงๆ พลางจัดแขนเสื้อเบลเซอร์ "ฉันเชื่อว่ามีการส่งของผิดพลาดน่ะ พัสดุชิ้นหนึ่ง ส่งมาที่นี่โดยผิดพลาด ถ้าคุณช่วย... ไปหยิบมันมาให้หน่อย ฉันจะได้ไปให้พ้นทางคุณสักที"

กรามของเธอขบแน่น รอยยิ้มของเธอเป็นแบบเดียวกับที่นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ใช้กับบ้านที่กำลังจะถูกสั่งรื้อถอน